Category: Πάρκα και για σκύλους

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Το υπαίθριο μουσείο λατομικής τέχνης, στη βόρεια πλευρά της Πεντέλης. (Φωτ. ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ)

Ενας συνδυασμός αναζωογόνησης και ιστορικής μνήμης στο «Αλούλα», το παλιό λατομείο Διονύσου – Πεντέλης .

Πόσες εμπειρίες μπορεί να προσφέρει μια βόλτα στο βουνό; Η ανάβαση στο «Αλούλα», το υπαίθριο μουσείο μαρμάρου που έχει διαμορφωθεί στο παλιό λατομείο Διονύσου – Πεντέλης, στη βόρεια πλευρά της Πεντέλης, συνδυάζει την αναζωογόνηση με την ιστορική μνήμη, επίσκεψη σε τρία ξωκκλήσια και υπέροχη θέα ώς την Εύβοια.

Υπάρχουν δύο διαδρομές (ή μία κυκλική που συνδυάζει και τις δύο) για να φτάσετε στην τοποθεσία Αλούλα, που πήρε το όνομά της από έναν εργολάβο του λατομείου.

Εμείς ακολουθήσαμε μια λίγο μεγαλύτερη κυκλική διαδρομή από αυτήν που στους ορειβατικούς χάρτες σημειώνεται ως «Πεντέλη: Λατομεία – Αγιος Λουκάς» και με ανάποδη πορεία – δηλαδή από κάτω προς τα πάνω. Μπορεί να σας φανεί πιο κουραστική, μια και έχετε ανηφόρα μπροστά σας, αλλά για «ερασιτέχνες» περιπατητές είναι πιο ασφαλής, καθώς στην αρχή, ειδικά, το μονοπάτι είναι στενό και δύσβατο. Φτάσαμε στην είσοδό του μέσω της λεωφόρου Διονύσου, στρίψαμε δεξιά στην οδό Οσίου Λουκά (στην Avin) και παρκάραμε στο τέλος του δρόμου. Προχωρήσαμε με τα πόδια στην Αρτέμιδος και λίγα μέτρα παρακάτω μπήκαμε στο δάσος. Από εδώ έως το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της ανάβασης: σε περιβάλλουν ψηλά δέντρα, δεν υπάρχουν πολλά ανοίγματα για θέαση, η πορεία είναι ανηφορική και απαιτεί διαρκώς την προσοχή σας, διότι ακόμα και κάτω από το όμορφο μαλακό «χαλί» που δημιουργούν τα πεσμένα φύλλα, μπορεί να βρίσκεται μια πέτρα και να γλιστρήσετε. Ενας έμπειρος ορειβάτης θα χρειαστεί περίπου είκοσι λεπτά με σταθερό ρυθμό βαδίσματος, εμείς το ανεβήκαμε στον διπλάσιο χρόνο. Φτάνοντας στο ξωκκλήσι, μια σύντομη στάση για ανασύνταξη δυνάμεων ήταν απαραίτητη.

Στο μονοπάτι που οδηγεί από τον Αγιο Λουκά στο λατομείο. (Φωτ. ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ)

Συνεχίζοντας την πεζοπορία, χωρίς στάση, θα φτάσετε στο Αλούλα έπειτα από περίπου είκοσι λεπτά, ωστόσο στη διαδρομή υπάρχουν ακόμα το πέτρινο ξωκκλήσι του Αγίου Νικήτα και λίγο παραπάνω του Αγίου Λουκά, με μια πέτρινη κρήνη για δροσερό νερό και ένα μεγάλο πλάτωμα στο ξέφωτο, ιδανικό για πικ νικ (το προτιμούν όσοι θέλουν μια ήπια πεζοπορία –συνήθως με παιδιά–, οπότε κατεβαίνουν από το λατομείο έως εδώ και επιστρέφουν). Μετά τον Αγιο Λουκά σύντομα πρόκειται να αποκαλυφθεί μπροστά σας ένα σκηνικό βγαλμένο λες από το «Game of Thrones»! Καλώς ήρθατε στο ανοιχτό μουσείο λατομικής τέχνης «Αλούλα».

Η εταιρεία «Μάρμορ Λίμιτεντ» αγόρασε τα λατομικά δικαιώματα του Ιακώβου Στάιγκερ πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να λειτουργήσει, όμως, το λατομείο έπρεπε να βρεθεί τρόπος για τη μεταφορά των μαρμάρων. Από τις προτάσεις που υπήρχαν, προκρίθηκε να φτιαχτούν «κατρακύλες» με σιδητροτροχιές, δηλαδή μεγάλες ευθείες πάνω στις οποίες κινούνταν βαγόνια που κατέβαζαν τα μάρμαρα μέχρι το τοπικό δίκτυο του Ντεκοβίλ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το λατομείο αγόρασε η εταιρεία Λατομεία Μαρμάρου Διονύσου – Πεντέλης, η οποία σταμάτησε οριστικά τη λειτουργία του το 1972. Το 1994 η εταιρεία αποφάσισε τη μετατροπή του σε ανοιχτό μουσείο λατομικής τέχνης, έναν πρότυπο χώρο αρχιτεκτονικής τοπίου, αναψυχής και πολιτισμού, που μας μαθαίνει τη λατομική δραστηριότητα στην περιοχή από την αρχαιότητα μέχρι τη στιγμή που σταμάτησε η εξόρυξη.

Η γλύπτρια τοπίου Νέλλα Γκόλαντα, η αρχιτέκτων Ασπασία Κουζούπη και ένα συνεργείο Παριανών λατόμων (Γεμελιάρης Νίκος, Λουκής Μανώλης, Αρκουλής Θωμάς, Πανώριος Αντώνης, Κρητικός Γιώργος) ανέλαβαν να υλοποιήσουν την πρωτοβουλία της εταιρείας για την αποκατάσταση και την αναμόρφωση του χώρου σε υπαίθριο μουσείο. Κτίρια και κατασκευές είχαν μείνει όπως τα άφησαν οι λατόμοι, με την έναρξη του Β΄ Π.Π. Στόχος ήταν η βρεθεί ένας τρόπος «επικοινωνίας» ανάμεσα στους χώρους του λατομείου, όπου ο επισκέπτης θα «διαβάζει» την ιστορία του πάνω στα κτίρια, διατηρώντας τα υπάρχοντα στοιχεία και με αποκλειστική χρήση επιτόπιων υλικών. Η σύνδεση των χώρων επιτεύχθηκε με τις «σκάλες» και έτσι μπορείτε να περιηγηθείτε από τη μεγάλη «καζάρμα» (κατοικία των λατόμων) με τα δύο τζάκια και το σπίτι του Αλούλα στην πάνω πλατεία ώς το «γύφτικο» (σιδηρουργείο) όπου οι λατόμοι κατασκεύαζαν ή επισκεύαζαν τα εργαλεία και στους τόπους εξόρυξης της πέτρας.

Στη συνέχεια το χωμάτινο μονοπάτι θα σας οδηγήσει στην κάτω πλατεία, ουσιαστικά τον πρώτο μουσειακό χώρο που συναντάτε, αν μπείτε από την είσοδο του λατομείου (ανεβαίνοντας οδικώς μέσω της λεωφόρου Αιολίδας). Σε αυτό το σημείο έχουν γίνει επεμβάσεις στον χώρο που δεν υπήρχαν πριν, όπως το πέτρινο κτίσμα που προοριζόταν να λειτουργήσει ως εντευκτήριο, και το οποίο προς το παρόν δεν έχει αξιοποιηθεί, όπως μας είπε ο Ανδρέας Αλτ, αντιπρόεδρος της εταιρείας Λατομείων Μαρμάρου Διονύσου…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στην Καθημερινή

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]

Ένα πανέμορφο ρέμα που διασχίζει τον αστικό ιστό των βόρειων προαστίων της Αθήνας και που παρά την παντελή αδιαφορία των υπευθύνων, εξακολουθεί να προσφέρει προστασία σε πολλά φυτά και ζώα. Γνωστό και ως ρέμα Πολυδρόσου, η ιστορία του μεγάλου χειμάρρου χάνεται στα βάθη των αιώνων, από τότε που τα νερά του προσέφεραν τις κατάλληλες συνθήκες για τον επικοισμό της περιοχής. Από εδώ περνούσε ο αρχαίος δρόμος στον οποίο μεταφέρονταν τα μάρμαρα της Πεντέλης για το χτίσιμο της Ακρόπολης, ενώ σε όλη τη διαδρομή του είναι γεμάτο από απομεινάρια παλαιών εποχών, όπως φράγματα, νερόμυλοι και παλιά κτίρια. Το ρέμα πηγάζει από την Πεντέλη και ακολουθεί μια πορεία προς τα νότια περνώντας από τους δήμους Νέας Πεντέλης, Μελισσίων, Βριλησσίων και Χαλανδρίου πριν ακολουθήσει υπόγεια πορεία. Η διαδρομή στην οποία το ρέμα είναι ανοιχτό φτάνει τα 6 χλμ. Εντύπωση προκαλούν, σε πολλά σημεία του, η μαιανδρική διαδρομή, η πλούσια βλάστηση και οι μικροί καταρράκτες. Στοιχεία που μοιάζουν περισσότερο να ανήκουν σε μικρό ποτάμι κάποιου ορεινού δάσους παρά σε ένα ρέμα που τρέχει παράλληλα με τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας.

Οι όχθες του ρέματος είναι πυκνόφυτες από πολλά και ψηλά πλατάνια, πεύκα, λεύκες, κυπαρίσσια και πικροδάφνες. Λίγο πιο ψηλά υπάρχουν αμυγδαλιές, αγριοαχλαδιές, ευκάλυπτοι, μυρτιές, κουμαριές, δάφνες, σπάρτα, κ.ά. Ιδιαίτερα πυκνά στην περιοχή είναι τα πουρνάρια, ενώ σε πολλά σημεία φυτρώνουν καλαμιές. Γύρω από την κοίτη δεν υπάρχουν πολλά λουλούδια, λόγω των πολλών ορμητικών νερών που περιστασιακά κατεβαίνουν τον χείμαρρο και παρασέρνουν τα πάντα. Δίπλα από το ρέμα υπάρχουν πολλές συστάδες από τεράστιους άκανθους (Acanthus mollis), το εντυπωσιακό φυτό που κατά τον Βιτρούβιο αποτέλεσε το πρότυπο για τα κορινθιακά κιονόκρανα.

Άλλα σημαντικά είδη που φυτρώνουν κοντά στο ρέμα είναι οι ορχιδέες Anacamptis pyramidalis, Himantoglossum robertianum, Orchis anthropophora, O. italica, Ophrys attica, O. sicula, O. ferrum-equinum, O. mammosa, η σπάνια για την Αττική βιόλα Viola reichenbachiana, η μπλε ανεμώνη Anemone blanda, το εντυπωσιακό φιδόχορτο Dracunculus vulgaris, o Tragopogon porrifolius, πολλά κυκλάμινα, η Globularia alypum, η ίριδα Iris tuberosus, η βοϊδόγλωσσα Alkanna tinctoria, ο Echinops ritro, το Centaurium erythraea, η Fumaria officinalis, το ορνιθόγαλο Ornithogalum umbellatum, η μικρή, όμορφη Romulea bulbocodium, το γαϊδουρόχορτο Onosma graecum, κ.ά.

Πλούσια είναι η παρουσία των πουλιών στο ρέμα, καθώς αυτό προσφέρει την κατάλληλη προστασία μέσα στο αφιλόξενο αστικό τοπίο. Πάνω από το ρέμα έχει παρατηρηθεί να κυνηγάνε γερακίνες, ξεφτέρια και βραχοκιρκίνεζα, ένω μέσα και στα ανοίγματα γύρω από αυτό ζούνε κουκουβάγιες, γκιώνηδες, σπάνιες τυτούδες και χουχουριστές. Κοινά είδη είναι οι κότσυφες, οι τσίχλες, οι μαυροτσιροβάκοι, οι θαμνοτσιροβάκοι, οι καλόγεροι, οι γαλαζοπαπαδίτσες, οι κοκκινολαίμηδες, οι καρβουνιάρηδες, τα σκαρθάκια, οι σπίνοι, οι τσαλαπετεινοί, τα ψαρόνια, οι καρδερίνες, οι τρυποφράχτες, οι μυγοχάφτες, οι φυλλοσκόποι, οι μαυροσκούφηδες και οι φοινίκουροι. Μέσα στο ρέμα έχει παρατηρηθεί ακόμα και η παρουσία της μπεκάτσας, ενώ συχνά ακούει κανείς τις κραυγές της κίσσας…[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο: NaturaGraeca

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1440054220727{margin-top: 20px !important;}”]

[contentblock id=12 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]

Χρειάστηκαν 20 χρόνια (και μια πανδημία) για να ανακαλύψω ότι ο Υμηττός απέχει 58 λεπτά με τα πόδια (και με το ρολόι) από την πόρτα της πολυκατοικίας μας. Αυτό που έβλεπα ψηλά από το βουνό, μια αρχικά στριμωγμένη πράσινη λωρίδα που ξεκινούσε λίγα μέτρα πιο πάνω από το «Χίλτον» (στο παραγνωρισμένο Αλσος Συγγρού) και ολοένα… ξεθάρρευε, κερδίζοντας σε πλάτος και σε μήκος (διασχίζοντας την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου), δεν ήταν παρά το κλειδί για μια ανάποδη ανάγνωση του μύθου της «τσιμεντούπολης»: ένα καταπράσινο ρυάκι που κατεβαίνει ορμητικό από το βουνό και σε βγάζει σχεδόν στο κέντρο της πόλης. Η είσοδος του Αλσους απέχει 5 λεπτά με τα πόδια από τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας κι εσείς άλλα 50 από τους πρόποδες του Υμηττού. Δεν είναι απίστευτο;

Μιλάμε, λοιπόν, για έναν πράσινο περίπατο που προσφέρεται για τους κατοίκους του Παγκρατίου, των Ιλισίων και της περίφημης περιοχής «Οπισθεν Χίλτον» που εδραιώθηκε ως περιζήτητος αστικός προορισμός μετά την ανέγερση του λαμπρού ξενοδοχείου τη δεκαετία του ’60. Επιλέγουμε ως σημείο αφετηρίας την είσοδο του Αλσους Συγγρού ή από την οδό Διοχάρους, πίσω από το συνεπώνυμο νοσοκομείο δερματικών παθήσεων ή από τον ναό του Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων στην Ιωνος Δραγούμη. Αν δεν έχετε ξανακούσει ποτέ στη ζωή σας για το Αλσος Συγγρού, ακόμα κι αν ζείτε εκεί κοντά, μη νιώθετε άσχημα. Τα δύο τρίτα των Αθηναίων θα δείξουν απόλυτη κατανόηση και το άλλο τρίτο που νομίζει ότι το ξέρει μάλλον το μπερδεύει με το Κτήμα Συγγρού στο Μαρούσι. Κι όμως: το Αλσος Ιλισίων, όπως είναι η δεύτερη ονομασία του, είναι ένας από τους μεγαλύτερους πνεύμονες πρασίνου του αθηναϊκού κέντρου με έκταση εφάμιλλη του Εθνικού Κήπου. Το οφείλουμε στις άοκνες προσπάθειες της βασίλισσας Σοφίας να «πρασινίσει» την εντυπωσιακά ξερή από βλάστηση νεαρή πρωτεύουσα του 1909. Εκείνη τη χρονιά διοοργανώνονται πρωτοβουλίες να χωροθετηθούν πάρκα και άλση σε διάφορες περιοχές κι ένα από αυτά είναι και το Αλσος Ιλισίων. Φυσικά, εκείνα τα χρόνια η περιοχή για την οποία συζητάμε ήταν εντελώς άχτιστη, επομένως η βασίλισσα όντως «έβλεπε μπροστά». Το πάρκο σκαρφαλώνει έναν μικρό λόφο, είναι κατάφυτο με δασικά πεύκα, διαθέτει εσωτερικό δίκτυο, παιδικές χαρές και λίθινες κατασκευές για καθιστικά. Για έναν λόγο η σημερινή του παρακμή μου θυμίζει Ανατολική Ευρώπη πριν από την πτώση του Τείχους. Δεν ξέρω, ακριβώς, γιατί· ίσως, οι καλές προθέσεις ενός μακρινού, ευγενέστερου παρελθόντος όπως τις βλέπουμε στα πλινθόχτιστα μονοπάτια ή στις κτισμένες βρύσες που δεν λειτουργούν ποτέ, τα γκράφιτι, οι επίμονοι δρομείς και τα αθώα ζευγαράκια που περπατάνε κάτω από τα γέρικα πεύκα με ταξιδεύουν στη Σόφια του Ζίφκοφ ή στο Βουκουρέστι της δεκαετίας του ’80.

Η πορεία σας είναι σταθερά βορειοανατολική μέχρι να συναντήσετε την εσωτερική οδό Νικολάου Χλώρου που θα σας βγάλει στη λεωφόρο Ούλοφ Πάλμε. Προχωράτε δεξιά μέχρι να συναντήσετε το φανάρι που θα σας περάσει απέναντι στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Εδώ αρχίζει ένας άλλος κόσμος που αν δεν είστε φοιτητής ή κάτοικος της περιοχής αξίζει να τον ανακαλύψετε με την αθώα έξαψη ενός πρωτάρη εξερευνητή…[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στην Καθημερινή

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1440054220727{margin-top: 20px !important;}”]

[contentblock id=12 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Ένα πάρκο πρότυπο

Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας αντικρίζοντας το πρόσφατα αναμορφωμένο άλσος «Προμπονά», που βρίσκεται στην περιοχή του Περισσού δίπλα ακριβώς στο Γήπεδο της Ριζούπολης. Κι αυτό γιατί σπάνια συναντά κανείς στην Αθήνα ένα τόσο καλά οργανωμένο και καθαρό κοινόχρηστο χώρο, με προσεγμένα και καλά οριοθετημένα δρομάκια, δέντρα και πολύχρωμα λουλούδια, ιδανικό για χαλάρωση και φυσικά για τρέξιμο κι όλα αυτά ανάμεσα σε ψηλές και άχρωμες πολυκατοικίες.

Λίγα λόγια για το μέρος
Ο κήπος Προμπονά, είναι κληροδότημα του Νάξιου γιατρού Δημήτρη Προμπονά προς τον Δήμο Αθηναίων ο οποίος το χρησιμοποιούσε ως φυτώριο μέχρι και το 2009 όταν και αποφάσισε να αλλάξει τη χρήση του μετατρέποντάς το σε χώρο αναψυχής και πολιτισμού. Πρόκειται για ένα μικρό πάρκο έκτασης 40 περίπου στρεμμάτων που ανήκει στο 5ο Δημοτικό Διαμέρισμα, σε μια περιοχή με αρκετά πυκνή δόμηση και πίσω από το παλιό, κατεστραμμένο πλέον, κέντρο ηχογράφησης της Columbia. Αποτελεί ένα παράδειγμα προς μίμηση αφού είναι εξαιρετικά περιποιημένο με μικρούς πολύχρωμους ανθόκηπους, καλοστρωμένους δρόμους και μουριές με παχύ φύλλωμα σε μερικά σημεία που προσφέρουν προστασία από τον καυτό ήλιο αλλά και αρκετά σιντριβάνια. Οι δρόμοι του καλύπτονται από πολύ καλής ποιότητας πατημένο χώμα και είναι μεγάλου πλάτους επιτρέποντας το τρέξιμο και σε πιο υψηλές ταχύτητες παρόλο που το μέγεθός του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Το πάρκο φιλοξενεί ακόμα το παλιό εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου αλλά και μία επιβλητική νεόκτιστη εκκλησία προς τιμήν του Αγ. Γεωργίου, των Αγ. Αναργύρων και της Αγ. Φωτεινής η οποία δεν έχει όμως ξεκινήσει ακόμα τη λειτουργία της ενώ στο εσωτερικό του υπάρχει περιφραγμένη παιδική χαρά για τα μικρά παιδιά και ακριβώς δίπλα δύο γήπεδα καλαθοσφαίρισης.

Η πρόσβαση
Η κεντρική είσοδος του Άλσους βρίσκεται επί της οδού Ανθέων, στο σημείο που συναντά την οδό Ακρωτηρίου η οποία είναι κάθετη στη Λεωφόρο Ηρακλείου 200 μέτρα (πριν ή μετά ανάλογα με την κατεύθυνσή σας) από τον σταθμό του τρένου στον Περισσό. Το γεγονός αυτό κάνει πολύ εύκολη την πρόσβαση και με το τρένο. Επίσης υπάρχει αρκετός χώρος στάθμευσης στους γύρω δρόμους. Υπάρχει μία ακόμη είσοδος επί της οδού Ερμίππου στην πίσω πλευρά του γηπέδου της Ριζούπολης…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Runner Magazine

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Οποιος έχει βρεθεί έστω και μία φορά στο κτήμα Τατοΐου, απορεί με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Είναι πέρα από τον κοινό νου πώς ένας τέτοιος χώρος με απίστευτη φυσική ομορφιά και μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία μπορεί να έχει αφεθεί στην τύχη του. Η εγκατάλειψη θα είναι ο πρώτος «αντίπαλος» των σχεδίων της κυβέρνησης για την αξιοποίηση του κτήματος: από τα κτίρια που καταρρέουν, έως τα εκατοντάδες αντικείμενα που παραμένουν κλεισμένα σε αποθήκες στο έλεος του χρόνου.

Από το 1967, οπότε η τέως βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε το κτήμα Τατοΐου και ιδίως από το 1973, οπότε το κτήμα απαλλοτριώθηκε με νομοθετικό διάταγμα και συγκεντρώθηκαν εκεί αντικείμενα από όλες τις «βασιλικές» κατοικίες, το Τατόι αφέθηκε να ρημάξει. Επιπλέον, το 1992 με μια αδιανόητη για τα σημερινά δεδομένα απόφαση, επετράπη στην τέως βασιλική οικογένεια να απομακρύνει μέρος της «οικοσκευής», με αποτέλεσμα να φύγουν για πάντα από την Ελλάδα θησαυροί από το ανάκτορο.

Ακολούθησε η γνωστή δικαστική διαμάχη, που έκλεισε το 2002-2003 με την καταβολή 13,2 εκατ. ευρώ στην τέως βασιλική οικογένεια και την οριστική μεταφορά του κτήματος και ό,τι βρίσκεται σε αυτό στο ελληνικό Δημόσιο. Εκτοτε οι θετικές εξελίξεις είναι λιγοστές.

Η πρώτη απόφαση που (έμμεσα) αφορά το Τατόι ήρθε το 2007-8, μέσα από τα Προεδρικά Διατάγματα για τον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, που «χώρισαν» στα δύο το κτήμα. Ακολούθησε το 2012 η ανάθεση από τον Οργανισμό Αθήνας μελέτης για την προστασία και ανάδειξη των 23.550 στρεμμάτων από τις 42.000 στρέμματα του κτήματος Τατοΐου (το υπόλοιπο ανήκει στην α΄ ζώνη απολύτου προστασίας της Πάρνηθας).

Το ανάκτορο στο Τατόι έχει αδειάσει από το 2014, δεν έχει όμως προχωρήσει η μελέτη αναστήλωσής του για να μετατραπεί σε μουσείο.

Η μελέτη κατέληξε σε μια πρόταση για τη μετατροπή του κτήματος σε περιαστικό μητροπολιτικό πάρκο, με ανάδειξη του ιστορικού του χαρακτήρα, αλλά δεν υλοποιήθηκε. Παράλληλα, το 2004-2012 πραγματοποιήθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού η απομάκρυνση, η καταγραφή και η συντήρηση των 17.000 αντικειμένων που βρίσκονταν στο ανάκτορο. Ενώ εκπονήθηκαν μελέτες και αποκαταστάθηκαν ορισμένα από τα 49 κτίρια του κτήματος. Τα κυβερνητικά σχέδια για την «επόμενη μέρα» περιλαμβάνουν γενική ανάπλαση του κτήματος, ώστε να καταστεί πόλος έλξης και σημείο αναφοράς στο Λεκανοπέδιο, και παράλληλα λειτουργία μουσείου, μικρού ξενοδοχείου και πρότυπης αγροκτηνοτροφικής μονάδας. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη (στην οποία ανατέθηκε ο συντονισμός του εγχειρήματος) ανέφερε ότι θα εγκριθούν άμεσα όσες μελέτες αποκατάστασης είναι έτοιμες και θα δρομολογηθεί η τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου. Ενδεικτικά, αυτό που είναι πραγματικά αδιανόητο είναι πώς 52 χρόνια μετά, ένας μεγάλος αριθμός αντικειμένων παραμένει κλεισμένος σε έναν στάβλο, χωρίς να έχει καταγραφεί, αφημένος να σαπίσει…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στην Καθημερινή

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]

Το Αττικό Πάρκο ολοκληρώθηκε το 2004, παράλληλα με τη δημιουργία υπόγειας σήραγγας στο ύψος των Βριλησσίων, κατά τη διέλευση της Αττικής Οδού στο νότιο άκρο της πόλης. Πρόκειται για ένα διαδημοτικό πάρκο έκτασης 33,4 στρεμμάτων που απλώνεται σε ευθεία γραμμή, πάνω από τον αυτοκινητόδρομο. Είναι μια απλή κατασκευή, με χαμηλή βλάστηση, που απαρτίζεται από έναν ευθύ ποδηλατόδρομο στον οποίο καταλήγουν αμφίπλευρες ευθείες από τις εισόδους του πάρκου, σε σχηματισμό ζιγκ ζαγκ, μέχρι την άνοδο Θερμοπυλών. Μεταξύ Θερμοπυλών και την κάθοδο Σαλαμίνος συνεχίζει ένα μικρό τετράγωνο πρασίνου. Προς ανατολάς, ο ποδηλατόδρομος συνεχίζει μέχρι τον κόμβο της Πλακεντίας μέσω των παραδρόμων της Αττικής Οδού. Αποτελεί σημείο διασύνδεσης των σταθμών του προαστιακού και του μετρό “Πεντέλης”, “Χαλάνδρι” και “Δουκίσσης Πλακεντίας” και των ποδηλατοδρόμων των δήμων Βριλησσίων-Χαλανδρίου. Φιλοξένησε την Ανθοκομική Έκθεση Βριλησσίων στα μέσα της δεκαετίας του 2000, καθώς και πολλές άλλες εορταστικές εκδηλώσεις των δύο δήμων.[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text]

Πηγή: Βριλήσσια Οδηγός Πόλης

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1450335701309{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]

Γενικές πληροφορίες – Ιστορικά στοιχεία

Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους χώρους πρασίνου του Δήμου Καματερού με έκταση 20 στρέμματα. Με βάση τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης περικλείεται από τις οδούς Αττάλου, Συντάγματος, Μακαρίου, Ξάνθης και Καρύστου.

Χλωρίδα

Στο Πάρκο Ειρήνης υπάρχει πυκνή βλάστηση δύο χιλιάδων (2000) περίπου φυτών με το 80% να περιλαμβάνει πεύκα και το 20% κυπαρίσσια, βραχυχίτονες, μουριές, ακακίες αλλά και πολλών ειδών θάμνους.

Δράσεις

Στο χώρο του πάρκου υπάρχει ανοιχτό θέατρο με την ονομασία «Ορφέας» όπου γίνονται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Επίσης, λειτουργεί μπαρ εστιατόριο με την επωνυμία «Άτταλος».

Πρόσβαση

Οδός: Αττάλου, Συντάγματος, Μακαρίου, Ξάνθης και Καρύστου.

Στάση: 4η Παπάγου.

Λεωφορεία: 701 και 704.[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text]

Πηγή: Περιβαλλοντικός Σύνδεσμος Δήμων Αθήνας

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1450335701309{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]
του Δημήτρη Καλαντζή

Οι εργασίες δενδροφύτευσης του Πεδίου του Άρεως ξεκίνησαν το 1935 και συνεχίσθηκαν μέχρι το 1940. Στην πενταετία αυτή φυτεύτηκαν περίπου 46.000 δένδρα (κυρίως φυλλοβόλα) και θάμνοι. Από τότε μέχρι και το 2008, που άρχισαν οι εργασίες για ριζική ανάπλαση του πάρκου, έγιναν κάποιες σποραδικές φυτεύσεις.

Το 2008 φυτεύτηκαν 1.200 δένδρα, 50.000 ανθόφυτα, 7.500 θάμνοι και 2.500 τριανταφυλλιές, ενώ προστέθηκαν 9 στρέμματα χλοοτάπητα και 8 στρέμματα φυτών εδαφοκάλυψης.

Σήμερα η εικόνα της χλωρίδας που παρουσιάζει το Πεδίον του Άρεως είναι η εξής:

Τα δένδρα που βρίσκονται εντός του πάρκου είναι η χαλέπιος πεύκη (Pinus halepensis), η κουκουναριά (Pinus pinea), το κυπαρίσσι (Cupressus sempervirens – Cupressus arizonica), ο ευκάλυπτος (Eucalyptus globulus), η ελιά (Olea europaea) η Αριά (Quercus ilex), η Χαρουπιά (Ceratonia siliqua), το λιγούστρο (Ligustrum japonicum), η ψευδακακία (Robinia pseudoacacia), η δάφνη Απόλλωνα (Laurus nobilis), η λεύκη (Populus alba), η Μιμόζα (Acacia floribunda), η σοφόρα (Sophora japonica), η γαζία (Acacia farnesiana), το σφενδάμι (Acer negundo), ο Αείλανθος (Ailanthus altissima), η μέλια (Melia azedarach), η καζουαρίνα (Casuarina equisetifolia), η Φιλύρα (Tilia tomentosa) και πλάτανοι (Platanus orientalis). Τα είδη των δένδρων που φύονται σε δενδροστοιχίες είναι η κερλεοτέρεια (Koelreuteria paniculata), η Μουριά (Morus alba), η κουτσουπιά (Cercis siliquastrum), η ακακία Κων/πόλεως (Albizia julibrissin), η νερατζιά (Citrus aurantium), ο βραχυχίτωνας (Brachychiton populneus), η γιακαράντα (Jacaranda mimosifolia). Τέλος σε όλο το πάρκο απαντώνται φοίνικες (Phoenix dactylifera).

Όσο αφορά την θαμνώδη βλάστηση αυτή αποτελείται από τα είδη: πικροδάφνη (Nerium oleander), το λιγούστρο (Ligustrum japonicum), το βιβούρνο (Viburnum tinus), και αγγελική (Pittosporum tobira).

Αναλυτικά, στο Πεδίον του Άρεως συναντάμε την εξής βλάστηση:

• Laurus nobilis – Δάφνη Απόλλωνα
• Phoenix dactylifera – Φοίνικας
• Citrus aurantium-  Νεραντζιά
• Ailanthus altissima – Βρωμοκαρυδιά
• Robinia
• Pseudoacacia – Ψευδακακία
• Cercis siliquastrum – Κουτσουπιά
• Populus alba – Λεύκα
• Tilia tomentosa – Φιλύρα
• Melia azedarach – Μελιά
• Sophora japonica – Σοφόρα
• Morus alba – Μουριά
• Acer negundo – Σφενδάμι
• Platanus orientalis – Πλάτανος
• Koelreuteria
• Paniculata – Κερλετέρια
• Albizia julibrissin – Ακακία Κων/πόλεως
• Acacia farnesiana – Γαζία
• Jacaranda
• Mimosifolia – Γιακαράντα
• Nerium oleander – Πικροδάφνη
• Ligustrum japonicum – Λιγούστρο το ιαπωνικό
• Viburnum tinus – Βιβούρνο
• Pittosporum tobira – Αγγελική
• Photinia sp – Φωτίνια
• Buxus sempervirens – Πυξός
• Lavantula sp – Λεβάντα
• Myrtus communis – Μυρτιά
• Gaura sp – Γκάουρα

Γενικά, μπορεί να ειπωθεί ότι το πάρκο στο σύνολό του διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία δένδρων και θάμνων προσαρμοσμένων στις ιδιαίτερες κλιματεδαφικές συνθήκες του χώρου, με σωστή μίξη κωνοφόρων-πλατύφυλλων, αειθαλών-φυλλοβόλων, ώστε να πληρεί ικανοποιητικά τις αισθητικές απαιτήσεις του επισκέπτη αλλά και να προσφέρει προστασία σε περίπτωση έναρξης πυρκαγιάς.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι θάμνοι που φυτεύτηκαν αρχικά ή στην πορεία και κυρίως οι δάφνες και τα λιγούστρα, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν φως έχουν μετατραπεί σε δένδρα.

Οι δενδροστοιχίες αποτελούνται κυρίως από μουριές, ακακίες, κουτσουπιές και γιακαράντες…[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στo postmodern.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1450335701309{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]
Πάρκο πανεπιστημιούπολης. Πηγή: desk247/ Βαρβάρα Βαγιανού

Εύκολα προσβάσιμο, φιλικό στο περιβάλλον και ανοιχτό για όλους οποιαδήποτε ώρα. Ο λόγος, για το πάρκο της πανεπιστημιούπολης στου Zωγράφου, το οποίο φιλοξενείται επί της οδού Γάζης 2. Το πάρκο της πανεπιστημιούπολης προσφέρει υπαίθριες δραστηριότητες για αναψυχή και γυμναστική.

Πάμε, όμως, να δούμε αναλυτικότερα, τι μπορεί να δει κανείς και να κάνει στο πάρκο της πανεπιστημιούπολης. Το πάρκο προσφέρει μια γκάμα δραστηριοτήτων και πληθώρα επιλογών για όσους το επισκεφτούν. Παράλληλα, είναι εύκολα προσβάσιμο από τρεις διαφορετικές πύλες σε όλους ανεξαρτήτου ηλικίας.

Κάτοικος της περιοχής που το επισκέπτεται πολλά χρόνια, εξηγεί γιατί πρέπει κανείς να πάει στην πανεπιστημιούπολη.[/vc_column_text][vc_video link=”https://youtu.be/AcfOMLFRfcA” el_class=”myBorder2″ css=”.vc_custom_1556191068539{margin-top: 20px !important;margin-bottom: 20px !important;}”][vc_column_text]Τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ

Είσαι έφηβος και θες να περάσεις χρόνο με την παρέα σου; Μια βόλτα στο πάρκο της πανεπιστημιούπολης θα σε κάνει όχι μόνο να ξεσκάσεις, αλλά και να γυμναστείς. Μπαίνοντας κάποιος στο πάρκο διακρίνει τα μεγάλα γήπεδα για ποδόσφαιρο, που σχεδόν πάντα είναι γεμάτα, αφού μπορούν όλοι να παίξουν χωρίς κανένα κόστος.

Παράλληλα, υπάρχουν και γήπεδα για μπάσκετ, τα οποία, όμως, χρειάζονται ανακατασκευή, προκειμένου να είναι διαθέσιμα για το κοινό…[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στo Desk247

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1450335701309{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]

JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==

[/vc_raw_html][vc_column_text]Το πάρκο στο Αιγάλεω που αν σκάψεις το χώμα θα βρεις πυρίτιδα.

Μπαρουτάδικο ονομάζεται το άλσος του Αιγάλεω, μια έκταση 134 περίπου στρεμμάτων που ξεκινά από την Ιερά Οδό και φτάνει έως τη λεοφώρο Αθηνών-Κορίνθου. Το όνομά του το οφείλει στο ελληνικό εργοστάσιο παραγωγής πυρίτιδας «Πυριτιδοποιείο / Μπαρουτάδικο», το οποίο λειτούργησε στο χώρο του σημερινού άλσους από το 1874 έως το 1970.

To 1874 ιδρύεται το «Ελληνικόν Πυριτιδοποιείον» στη θέση «Μπιστάρδο» ή «Διασωρίτης». Αρχικά το εργοστάσιο απασχολεί 28 εργάτες. Το 1882 μετατρέπεται σε ανώνυμη εταιρεία και προστίθενται νέες εγκαταστάσεις και μηχανήματα. Χρόνο με το χρόνο αυξάνονται τα παραγόμενα προϊόντα: πυρίτιδα κυνηγιού, πυρίτιδα για φουρνέλα, δυναμίτιδα, σκάγια κ.α.

Στην απογραφή του 1920 της περιοχής εμφανίζεται o οικισμός «Πυριτιδοποιείο», που αριθμεί 147 κατοίκους, περίπου 38 οικογένειες. Μετα τη Μικρασιατική Καταστροφή η όψη και η πληθυσμιακή σύνθεση της περιοχής αλλάζει. Aπαλλοτριώνεται μια μεγάλη έκταση για την εγκατάσταση των προσφύγων. Το 1934 δημιουργείται η κοινότητα των Νέων Κυδωνιών που περιλαμβάνει τον παλιό οικισμό του Πυριτιδοποιείου. Η κοινότητα στεγάζεται σε οίκημα του οικισμού επί της Ιεράς Οδού.

Το 1934 αναλαμβάνει ο Μικρασιάτης «Μποντός» (χαϊδευτικά στα Τούρκικα από το Μποδοσάκης), άνθρωπος με επιχειρηματικό δαιμόνιο και ισχυρές διασυνδέσεις. Ο Μποδοσάκης προάγει την εταιρεία στην πρώτη πολεμική βιομηχανία της χώρας με κολοσσιαία κέρδη, μεγάλο εργατικό δυναμικό και εξαγωγές σε Ευρώπη και Τουρκία. Το εργοστάσιο εφοδιάζει με πολεμικό υλικό τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις το 1940.

Στην εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα το εργοστάσιο επιτάσσεται και λειτουργεί με λιγότερους εργαζόμενους. Πριν την αποχώρησή τους οι Γερμανοί μεταφέρουν τα μηχανήματα του εργοστασίου στη Γερμανία, λεηλατούν ο, τι μπορούν και τέλος ανατινάζουν τις αποθήκες. Μετα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μποδοσάκης παραλαμβάνει το εργοστάσιο κατεστραμμένο, με τις ισχυρές του όμως διασυνδέσεις το ξαναφτιάχνει. Το 1951 η Ελλάδα μπαίνει στο ΝΑΤΟ και ο Μποδοσάκης κλείνει συμφωνία με τους Αμερικάνους στο πλαίσιο του σχεδίου Marshall. Το Μπαρουτάδικο παράγει πυρομαχικά που αποστέλλονται σε 17 χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ με άριστα βλητικά αποτελέσματα. Από το 1969 οι παραγγελίες μειώνονται. Παράγονται μόνο μικρές ποσότητες κυνηγετικής πυρίτιδας και δυναμίτιδας. Το εργοστάσιο υπολειτουργεί, ενώ η γύρω περιοχή είναι ήδη πυκνοκατοικημένη. Συχνές εκρήξεις στοιχήζουν σε ανθρώπινες ζωές και υλικές ζημιές στον οικισμό που έχει παράνομα χτιστεί στην περιβάλλουσα ζώνη ασφαλείας. Το 1974 η εταιρεία μεταφέρεται στο Λαύριο, το εργοστάσιο στο Αιγάλεω κλείνει, η έκταση πωλείται στο Ελληνικό Δημόσιο, τα μηχανήματα δωρίζονται στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα κτίρια κατεδαφίζονται.

Η δενδροφύτευση αρχίζει και ένα άλσος γεννιέται άναρχα στην αρχή με σχέδια του ΑΣΔΑ και από χρηματοδοτήσεις του Δήμου αργότερα. Το 1975 ο Καραμανλής φυτεύει συμβολικά στο χώρο του άλσους μια ελιά. Σήμερα το Μπαρουτάδικο είναι ένας πνεύμονας πρασίνου για το Αιγάλεω και τη Δυτική Αθήνα. Κάποια στρέμματα της έκτασης έχουν διατεθεί στην εκπαίδευση (ΤΕΙ Αθήνας, ΟΑΕΔ, ΚΕΤΕΚ, Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια), ενώ επίσης υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις, αναψυκτήρια, χώροι αθλοπαιδιών και το θερινό θέατρο Αλέξης Μινωτής –το κόσμημα του Αιγάλεω που εγκαινίασε ο Μάνος Χατζιδάκης…[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στη Popaganda.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1450335701309{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]