Category: Πάρκα και για σκύλους

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ

Μια διαδρομή-ταξίδι στον ελληνικό πολιτισμό σε έναν ιστορικό πεζόδρομο στην καρδιά της πόλης

Η λάμψη από τα μάτια της Μελίνας με υποδέχτηκε στην αρχή του δρόμου. Στο σημείο, όπου στην αρχαιότητα ήταν τα σύνορα της παλιάς με την καινούρια πόλη -την παλιά, που έχτισε ο Θησέας, και την καινούρια που οικοδόμησε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός.

Για να τους τιμήσουν, οι Αθηναίοι έχτισαν την Πύλη του Αδριανού με τα αγάλματά τους στην κορυφή του μνημείου. Μπορεί τα δύο αγάλματα να μην σώζονται πλέον, αλλά το μνημείο οριοθετεί τα 830 μέτρα του πεζόδρομου που αγκαλιάζει το βράχο της Ακρόπολης και ξετυλίγει τις σημαντικότερες αρχαιότητες της Αθήνας.

Η οδός πήρε το σημερινό της όνομα το 1884, προς τιμήν του Αθηναίου βουλευτή Διονυσίου, ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Δάμαρι, ασπάστηκαν από τους πρώτους τον χριστιανισμό, κατά την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα το 50 μ.Χ.

O μεγάλος Πικιώνης και το όραμα της Μελίνας

Ο μεγάλος αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης το 1955, επανασχεδίασε και αναμόρφωσε το χώρο και στην δεκαετία του ’90, υλοποιήθηκε το όραμα της Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, για την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και την πεζοδρόμηση αυτού του εμβληματικού δρόμου.

Από τότε ένα ανθρώπινο, πολύχρωμο ποτάμι, του δίνει ζωή μέρα και νύχτα. Γίνομαι και εγώ ένα μέρος της ροής αυτού του ποταμιού και κάνω την πρώτη μου στάση στο κτίριο Βάιλερ, το πρώτο βαυαρικό στρατιωτικό νοσοκομείο που συνδυάζει με δεξιοτεχνία βυζαντινά και νεοκλασικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.

Δίπλα ακριβώς το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, γνωστό στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, με γεμίζει περηφάνια, ομορφιά και προσμονή. Μήπως, επιτέλους, αυτό το κτήριο γίνει η αφορμή για να επιστρέψουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο σπίτι τους. Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν το τελευταίο διάστημα. Όσο περπατάς προς το Θησείο, δεκάδες πανέμορφα κτήρια, σπάνια νεοκλασικά αλλά και κορυφαίες στιγμές του αθηναϊκού μοντερνισμού, συνομιλούν με σεβασμό με τις απέναντι αρχαιότητες.

Το πρώτο θέατρου του κόσμου

Το Θέατρο του Διονύσου, το πρώτο θέατρο του κόσμου, αποτελούσε μέρος του ιερού του Διονύσου Ελευθερέως και υπήρξε το θέατρο όπου φιλοξενούσε τα Μεγάλα Διονύσια, τη μεγαλύτερη θεατρική γιορτή της Αρχαίας Αθήνας. Εδώ παίχτηκαν οι μεγάλες παραστάσεις του αττικού δράματος και της Αττικής κωμωδίας κατά την αρχαιότητα. Εδώ, σεργιανούσαν ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Αριστοφάνης και φουριόζοι έδιναν οδηγίες στους θιάσους τους για τις παραστάσεις τους.

Υπολογίζεται ότι κατά τον 4^ο αιώνα π.χ., όταν ολοκληρώθηκε η διαμόρφωση του θεάτρου, 15.000 με 16.000 θεατές, μπορούσαν να παρακολουθήσουν μία παράσταση. Πάνω από το θέατρο το χορηγικό μνημείο του Θρασύλλου και οι κορινθιακοί κίονες, δίνουν μια γεύση του πολιτισμού και των σχέσεων στην προϊστορική Αθήνα.

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ο Ιερός Ναός της Αγίας Σοφίας Ακροπόλεως, μια μονόκλιτη βασιλική, οικοδομήθηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα και είναι αφιερωμένος στην Αγία Σοφία και στις τρεις κόρες της, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη. Στα θεμέλιά του υπήρχε αρχαίος ναός, αφιερωμένος στη θεά Αθηνά.

Στην αγκαλιά του Ηρωδείου

Μια ανάσα από την αρχαία θεατρική πραγματικότητα και το χριστιανικό ναό προβάλλουν τα σκαλιά του Ηρωδείου. Μου αρέσει η σιγαλιά της άνοιξης σε αυτό το σημείο. Αναμετρώ παραστάσεις, συναυλίες και γιορτές που ήταν παράθυρα στο κόσμο μου. Αναρωτιέμαι σιωπηλά για τις εκπλήξεις του επόμενου καλοκαιριού. Λίγα βήματα παραπέρα, ο δρόμος που οδηγεί προς τον Ιερό Βράχο και πάντα η ίδια απορία: πόση ομορφιά χωράει σ’ ένα πεζόδρομο;

Ένας πεζόδρομος γεμάτος φύση

Κοντά στα μνημεία που έχτισε ο άνθρωπος, σε όλο τον πεζόδρομο, η φύση ξεμυτίζει και υπογραμμίζει τις ομορφιές της. Τα αιωνόβια πλατάνια στην αρχή του δρόμου, διαδέχονται οι κουτσουπιές που είναι έτοιμες να ανθίσουν και οι χαρουπιές, αγέρωχες και σκληροτράχηλες. Μπροστά από το Ηρώδειο, οι σχίνοι μοσχοβολούν μαστίχα και οι κουμαριές κρατούν ακόμη λίγους από τους καρπούς τους. Οι πικροδάφνες ετοιμάζονται να επιδείξουν τη χρωματική τους παλέτα. Λευκές, ροζ, κόκκινες, φούξια, ανθεκτικές και προσαρμοστικές, δηλώνουν πάντα παρών. Στη στροφή προς το Θησείο, γαζίες με τα κίτρινα αρωματικά τους άνθη, χαμηλοί θάμνοι που τους περιτριγυρίζουν επίμονα οι μέλισσες, λίγες ροδιές και επιθετικοί άκανθοι σαν πραγματικά γλυπτά, συμπληρώνουν το τοπίο.

Το πλακόστρωτο του Πικιώνη και ο Λουμπαρδιάρης

Στο τέλος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, λίγο πριν ο δρόμος παραδώσει τη σκυτάλη στην Αποστόλου Παύλου, το διάσημο πλακόστρωτο του Δημήτρη Πικιώνη συμπληρώνει αυτόν τον μαγικό περίπατο. Ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη, σε ένα κατάφυτο τμήμα του λόφου του Φιλοπάππου, χτίστηκε κατά την Τουρκοκρατία και στην κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε αρχαίο οικοδομικό υλικό.

Αναστηλώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 από τον ίδιο τον Πικιώνη, ο οποίος ουσιαστικά διαμόρφωσε ένα σημείο ανάπαυσης και περισυλλογής σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές της Αθήνας. Ονειρεύτηκε και έφτιαξε μια κόγχη ομορφιάς και πνευματικότητας για να συμπληρώνει αυτή τη μαγική διαδρομή.[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Δείτε όλες τις φωτογραφίες στo Travel.gr

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Για τους παλαιότερους, ο Πύργος Βασιλίσσης στο Ίλιον ήταν ένα ζωντανό παραμύθι

Σύμφωνα με τις διηγήσεις, τη δεκαετία του 50 τα παιδιά περίμεναν πώς και πως να φτάσουν οι Απόκριες, να φορέσουν τις στολές τους και να κάνουν εκδρομή στον Πύργο της Αμαλίας παριστάνοντας τους βασιλιάδες και τις πριγκίπισσες. Σήμερα, το κτίσμα συνεχίζει να δέχεται επισκέπτες από όλη την Αττική που έρχονται στο Ίλιον για να γνωρίσουν την ιστορία του. Ποια ήταν η βασίλισσα Αμαλία και γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο τόπο για να χτίσει την εξοχική κατοικία της;

Το 1832 ο Βαυαρός Πρίγκιπας Όθων ορίστηκε Βασιλιάς της Ελλάδας και το 1837 έρχεται στην Ελλάδα με τη σύζυγό του Αμαλία. Τα χρονικά της εποχής αναφέρουν πως δεν κατάφερνε να συνηθίσει το κλίμα της χώρας που ήταν πολύ θερμό για τα δικά του δεδομένα. Ο βασιλιάς ήταν φιλάσθενος και πολλές φορές αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Βαυαρία για λόγους υγείας. Η βασίλισσα Αμαλία ήταν εκείνη που τον αναπλήρωνε τις περιόδους της απουσίας του. Μια ιδιαίτερα δραστήρια γυναίκα και έντονη προσωπικότητα.

Ο χρονικογράφος, ο Αλέξιος ντε Βαλόν, σε κάποιο από τα άρθρα του στο γαλλικό περιοδικό «Revue des deux mondes» την περιγράφει ως γοητευτική και σπινθηροβόλο γυναίκα με πνεύμα. Αναφέρει δε πως ασκούσε μεγάλη επιρροή στον βασιλιά στον βασιλιά και πως είχε καταφέρει να αλλάξει τον Όθωνα και να μειώσει την ισχυρογνωμοσύνη του.

H ενεργητικότητά της όμως, ενισχυόταν από το γεγονός πως δεν κατάφερε να γίνει μητέρα, πράγμα που το επιθυμούσε πολύ. Ο καημός της μεταμορφωνόταν σε δημιουργικότητα και στράφηκε σε μια σειρά από έργα και πρωτοβουλίες, όπως η δημιουργία του βασιλικού κήπου ή οι δεντροστοιχίες στους δρόμους της Αθήνας για παράδειγμα. Σε κάποια από τα ταξίδια του Όθωνα στην πατρίδα του η Αμαλία αποφάσισε να χτίσει μια εξοχική κατοικία και ένα τεράστιο αγρόκτημα στην περιοχή που εκείνη την εποχή ονομαζόταν Δραγουμάνο. Μετά από προσεκτική μελέτη έξι σημείων στην Αττική, η συγκεκριμένη τοποθεσία κρίθηκε ως η πιο κατάλληλη λόγω του ότι βρισκόταν ανάμεσα στο ρέμα της Φλέβας και στον Κηφισό. Το κλίμα φαινόταν πως ήταν ιδανικό για αμπελοκαλλιέργειες και βρισκόταν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Και κάπως έτσι, προέκυψε και ο Πύργος που χτίστηκε καταμεσής του αγροκτήματος των 2500 στρεμμάτων για τη δημιουργία του οποίου σύμφωνα με τον ιστορικό Δ. Σουρμελή αγοράστηκαν από το 1846 μέχρι το 1861 δεκάδες αγροτεμάχια, που ανήκαν μέχρι τότε σε αθηναϊκές οικογένειες, σε ξένους και ντόπιους κτηματίες. Αρχιτέκτονας ήταν πιθανότατα ο Florimont Boulanger, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών των Παρισίων που “αντέγραψε” πύργο Hohen Schwangau, της Βαυαρίας στον οποίο γεννήθηκε ο Όθωνας, σύμφωνα με επιθυμία της Αμαλίας. Οι εργασίες ανέγερσης του Πύργου ξεκίνησαν το 1852 και διήρκεσαν τέσσερα χρόνια. Ο ρυθμός του ήταν νεογοτθικός με πολυγωνικούς πυργίσκους, επάλξεις, τοξωτά παράθυρα.

‘Όπως αναφέρουν τα ιστορικά συγγράμματα είχαν αγοραστεί σαράντα γαλακτοφόρες αγελάδες από την Αγγλία, την Ελβετία και το Ολδενβούργο, όπως και χοίροι εκλεκτού είδους, πρόβατα μερινός, όρνιθες, χήνες και πάπιες από τις Ινδίες και την Αφρική. Εκτρέφονταν ακόμα και φασιανοί, καμηλοπαρδάλεις αλλά και καθαρόαιμα αραβικά άλογα. Έξι φυσικούς λόφους είχε το κτήμα και λέγεται πως η Αμαλία που ασπαζόταν την Μεγάλη Ιδέα της Ελλάδος φρόντισε να δημιουργηθεί και ένας έβδομος, τεχνητός λόφος σε μια συμβολική κίνηση. Τον ονόμασε “Επτάλοφο” ώστε να θυμίζει κάτι από την ιστορία της Κωνσταντινούπολης, ονομασία που σίγουρα θα συγκινούσε και θα ικανοποιούσε τις λαϊκές τάξεις της εποχής.

Λέγεται πως παρά την εξαιρετική ομορφιά του αγροκτήματος και του Πύργου ο Όθωνας δεν είχε ενθουσιαστεί. Μετά την πτώση του βασιλέα η εγκατάσταση κηρύχθηκε ως εθνική περιουσία «επιφυλαττομένων των τυχόν δικαιωμάτων αποζημιώσεως παντός τρίτου» και έγιναν πολλές προσπάθειες να αξιοποιηθεί από ιδιώτες μιας και οι Γλύξμπουργκ δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για την απόκτησή του. Τελικά η Αμαλία κατάφερε να τον μεταβιβάσει στον βαρόνο Σίμωνα Σίνα για να καταλήξει μετά το θάνατό του στον Γεώργιο Παχύ. Με την πάροδο των δεκαετιών, ο Πύργος Βασιλίσσης απαξιώθηκε και εγκαταλείφθηκε ενώ δεν έλειψαν οι φθορές και οι λεηλασίες.

Το θετικό είναι πως κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, άρχισε να οικοδομείται η ευρύτερη περιοχή μιας και οι εργάτες, οι κηπουροί και οι φροντιστές του κτήματος έπρεπε να μένουν κοντά στον τόπο εργασίας του. Εκείνη την εποχή πραγματοποιήθηκε η μελέτη «Σχέδιον του χωρίου νέα Λιόσια» στα ενδότερα οικοδομικά τετράγωνα του οποίου θα έμεναν ανώτεροι αξιωματικοί και στην περίμετρο οι εργάτες με τις οικογένειές τους.

Ο Πύργος Βασιλίσσης υπήρξε καθοριστικός για τη μετέπειτα φυσιογνωμία των Νέων Λιοσίων και η επιρροή του ήταν πολύ σημαντική στη δημιουργία της πόλης. Σήμερα, λειτουργεί ως μουσείο.

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Δείτε όλες τις φωτογραφίες στo Walkie-Talkie

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Η Οδός Ηλίου δεν σε παραπέμπει στο φως μόνο λόγω ονόματος αλλά και επειδή σε οδηγεί κατευθείαν στο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού

Ο Μάρτης είναι εδώ, η άνοιξη έχει αρχίσει ήδη να σκορπίζει δειλά τις πρώτες της εικόνες στην πόλη και οι βόλτες που μας φέρνουν λίγο πιο κοντά στην μεγάλη γιορτή της φύσης δεν χορταίνουν μόνο τα μάτια μας αλλά και την ψυχή μας. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι εικόνες, αν και δεν απέχουν πολλά χιλιόμετρα από το κέντρο καταφέρνουν να μας χαλαρώσουν και να μας πείσουν για το πόσες χάρες κρύβει η Αθήνα. Μια ανάσα από τη Βουλιαγμένης, λίγα λεπτά από το κέντρο της Γλυφάδας, καθώς στρίβεις δεξιά για Καβούρι βρίσκεσαι σε έναν δρόμο που σου ανοίγει την καρδιά. Η Οδός Ηλίου δεν σε παραπέμπει στο φως μόνο λόγω ονόματος αλλά και επειδή σε οδηγεί κατευθείαν στο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού.

Και μπορεί να βρίσκεσαι δύο λεπτά από τον κεντρικό δρόμο και από την φασαρία της πόλης, όμως ακολουθώντας αυτή τη διαδρομή σε περιμένει μια ακόμη έκπληξη. Καθώς βγαίνεις σιγά σιγά προς το Μεγάλο Καβούρι και βρίσκεσαι στην παραλία, ένας φαρδύς φιδογυριστός πεζόδρομος ανοίγεται για ενάμισι περίπου χιλιόμετρο δεξιά σου, χωρίζοντας κυριολεκτικά τα δέντρα από τη θάλασσα. Το περιποιημένο αυτό μονοπάτι σού δίνει την ευκαιρία να απολαύσεις τον πιο αναζωογονητικό περίπατο, δίνοντας σου την αίσθηση ότι δεν βρίσκεσαι στην Αθήνα αλλά πολλά χιλιόμετρα μακριά της.

Από την μία πλευρά του πλακόστρωτου απλώνεται η θάλασσα, μια πελώρια ακτογραμμή, ένα περιγιάλι ήσυχο και γαλήνιο, τουλάχιστον αυτή την εποχή. Από την άλλη πλευρά του μονοπατιού τεράστια δέντρα και θάμνοι εξαφανίζουν από το οπτικό σου πεδίο κάθε δρόμο και αστική εικόνα. Η βλάστηση, σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε δάσος.

Λίγα μέτρα πιο πάνω αυτοκίνητα λεωφορεία και μοτοσικλέτες οργώνουν την παραλιακή λεωφόρο. Όμως οι ήχοι της πόλης και των οχημάτων, σβήνουν αμέσως μόλις βρεθείς σε αυτό το μονοπάτι και το μόνο που ακούς είναι το αχνό κύμα και τα αλλόκοσμα τραγούδια των γλάρων.

Κάποιοι άνθρωποι που έχουν ανακαλύψει αυτή την όαση, απολαμβάνουν τον περίπατό τους, άλλοι διαβάζουν, ορισμένοι απλά ρεμβάζουν το τοπίο. Μια μαμά περνάει με το καροτσάκι, κάποιοι κάνουν βόλτα με τα τετράποδα χνουδωτά φιλαράκια τους. Οι συζητήσεις μεταξύ τους ήρεμες, σαν να μην θέλουν να διαταράξουν αυτό το ονειρικό ξέφωτο.

«Αντρέα δεν θα το υπογράψω», ακούγεται ξαφνικά η βροντερή φωνή ενός βιαστικού επισκέπτη. Τρεις περιπατητές δείχνουν να ενοχλούνται, δύο πουλιά τινάζονται από τα κλαδιά σαστισμένα. Εδώ επικρατεί ο νόμος της ησυχίας. Ακούγονται μόνο οι ήχοι της φύσης. Δεν χωρούν σε αυτό το μονοπάτι άγχη και εντάσεις. Τα έχεις αφήσει όλα πίσω σου.

Μα το πιο ωραίο στοιχείο αυτού του πεζόδρομου είναι ότι εκτείνεται σε ύψωμα αρκετών μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσα, με αποτέλεσμα να βλέπεις αμφιθεατρικά όλο το απέραντο γαλάζιο. Διάσπαρτα ξύλινα παγκάκια στραμμένα προς τη θάλασσα κάνουν αυτό το άνοιγμα ακόμα πιο μαγευτικό. Σαν να βρίσκεσαι σε ένα πελώριο μπαλκόνι που σε οδηγεί απευθείας στο καλοκαίρι. Η θεά μεθυστική!

Το χρώμα της θάλασσας ενώνεται στον ορίζοντα με το χρώμα του ουρανού. Δυο μικρά ιστιοφόρα στο βάθος, τρεις λουόμενοι στα ρηχά, ένας λευκός ερωδιός που χορεύει πάνω από τους βράχους και τσαλαβουτάει τα φτερά του στο νερό. Εδώ ακούγεται μόνο ο παφλασμός του κύματος και το θρόισμα των δέντρων. Δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο.

Έχεις ξεχάσει ήδη ότι είσαι στην Αθήνα. Έχεις φτάσει ήδη στο καλοκαίρι.[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Δείτε όλες τις φωτογραφίες στην Athens Voice

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Φωτογραφία: © Θανάσης Καρατζάς

ΑΠΟ Τον Θανάση Καρατζά

Μικρή πεζοπορία πάνω από το Χαϊδάρι και την Πετρούπολη, εκεί που θα συναντήσεις το ιδιαίτερο αξιοθέατο σε μια όμορφη διαδρομή

Η Αθήνα από ψηλά, είτε είναι βράδυ είτε πρωί, διαθέτει μια κάπως απροσδόκητη μαγεία. Και ενώ με την πρώτη δεν εντυπωσιάζει, όσο περισσότερο αφήνεσαι στη θέα της τόσο οι γωνίες της στρογγυλεύουν και οι ατέλειές της μετατρέπονται σε έλξη και ενδιαφέρον, σαν γνήσια ασχημόμορφη που απαιτεί χρόνο για να την ερωτευτείς. Στην καθαρή ατμόσφαιρα του βόρειου ανέμου η θάλασσα είναι ορατή και η ευκρίνεια τέτοια που σε κάνει να αναζητάς μέρη που γνωρίζεις, πριν αρχίσεις να παρατηρείς καινούργια σημεία στο σώμα της πόλης.

Το Ποικίλον Όρος είναι ένα χαμηλό βουνό της Αττικής, μόλις 450 μέτρα στο πιο ψηλό του σημείο, το οποίο όμως έχει πολλά να σου προσφέρει, ειδικά αν δεν θέλεις ή δεν μπορείς να φύγεις μακριά από την Αθήνα. Θα οργανώσεις μια μικρή απόδραση και θα απολαύσεις τη θέα σε μικρή απόσταση από το κέντρο. Ανάμεσα στο Όρος Αιγάλεω και στην Πάρνηθα, βρίσκεται ένα βουνό χαμηλής βλάστησης που στο παρελθόν ήταν γεμάτο ελιές και αμπέλια. Ωστόσο αυτή η βλάστηση άρχισε να περιορίζεται σταδιακά από τη δεκαετία του ’20 ως αποτέλεσμα συνεχούς ανοικοδόμησης και δημιουργίας οικισμών. Παράδοξο θέαμα στη διαδρομή τα γήπεδα ποδοσφαίρου τα οποία χρησιμοποιούνται κανονικά, και τα πρώην νταμάρια που πλέον είναι θέατρα σαν αυτό της Πέτρας.

Ποικίλον Όρος: πού να πας και τι να δεις 

Ομορφότερη διαδρομή, αλλά και η πιο βατή, είναι το μονοπάτι Οδυσσέας με εκκίνηση από τα Πεύκα Βέρδη και επιστροφή στο σημείο αφετηρίας, μήκους περίπου 10 χιλιομέτρων. Εκεί θα βρεθείς στον περίφημο Θρόνο του Οδυσσέα με θέα το Θριάσιο Πεδίο. Το ιδιαίτερο αξιοθέατο βρίσκεται λίγο πιο κάτω από την κορυφή Ζαχαρίτσα και είναι μια πετρόχτιστη πολυθρόνα για δύο. Η κατασκευή του είναι προσφορά του συλλόγου Π.Δ.Σ. ΟΔΥΣΣΕΑΣ στους επισκέπτες του Ποικίλου Όρους, και βρίσκεται σε ένα σημείο με θέα όλα τα βουνά του λεκανοπεδίου και τον Σαρωνικό. Χαρίζει εικόνες που δεν μπορείς να δεις από την Αθήνα, και από μια άλλη οπτική – αυτή ενός ιπτάμενου πλάσματος.

Πάρε μαζί σου νερό και κάτι να φας απολαμβάνοντας τη θέα της κορυφής μετά το μονοπάτι, ενώ χαίρεσαι την ησυχία σε ένα σημείο που ελάχιστοι γνωρίζουν – το διαμάντι που κρύβει η γειτονιά τους. Γιατί, ως γνωστόν, οι απολαύσεις λειτουργούν καλύτερα όταν τις συνδυάζεις.
[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Δείτε όλες τις φωτογραφίες στην Athens Voice

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Έχει και ένα γαϊδουράκι σαράντα χρόνων, τον Βαγγέλη… Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

ΑΠΟ ΤΗ Μαρίνα Πετρίδου

Ο Νίκος Πάγκας, δασολόγος και περιβαλλοντολόγος, στέλεχος της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, μας ξεναγεί στο πανέμορφο Αισθητικό Δάσος της Καισαριανής.

Είναι όνειρο ζωής για κάθε παρατηρητή πουλιών να ζήσει την ανακάλυψη ενός νέου είδους και πριν από μερικά χρόνια αυτό συνέβη στον Υμηττό, πέντε λεπτά από το κέντρο της Αθήνας! Ο νανοφυλλοσκόπος ήταν το 444ο καταγεγραμμένο είδος στην Ελλάδα και πρόκειται για ένα μικρό, πανέμορφο αποδημητικό πουλί που πέταξε από τη μακρινή Σιβηρία για να ξεχειμωνιάσει κάπου ζεστά. «Διάλεξε τον Υμηττό και συγκεκριμένα το Αισθητικό Δάσος της Καισαριανής. Εδώ βρήκε τροφή, νερό και το κατάλληλο περιβάλλον για να περάσει το καλοκαίρι του» μας λέει ο Νίκος Πάγκας, δασολόγος και περιβαλλοντολόγος, στέλεχος της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, που μας ξενάγησε στο πανέμορφο Αισθητικό Δάσος της Καισαριανής.

Ο Υμηττός εκτείνεται από την Aγία Παρασκευή και τα Γλυκά Νερά μέχρι την Ηλιούπολη και τη Γλυφάδα. Το Αισθητικό Δάσος της Καισαριανής είναι ένα από τα πιο όμορφα σημεία του και το ονομάζουν «σαλόνι του Υμηττού». Το δάσος είναι τεχνητό και δημιουργήθηκε την περίοδο 1946-1988. Σήμερα είναι πολύ πλούσιο σε βλάστηση, πανίδα και χλωρίδα. «Πιο παλιά το βουνό ήταν εντελώς γυμνό, είχε μόνο δύο κυπαρίσσια που παραδόξως υπάρχουν μέχρι σήμερα» λέει ο κ. Πάγκας. «Είχε καταντήσει έτσι εξαιτίας της εκμετάλλευσης, της πυρκαγιάς και της βοσκής. Κατά την περίοδο της Κατοχής είχαν βγάλει ακόμη και τις ρίζες και δεν είχε μείνει τίποτα. Το έδαφος ήταν πολύ πετρώδες. Το 1978 έφυγε ο τελευταίος βοσκός με πολύ δυσκολία. Τον εκτόπισαν στην Καρδίτσα, λεγόταν Πενταροκοίλης Μήτσος και τα γίδια του έβοσκαν την αναδασωμένη περιοχή!».

Καθοριστική ήταν η δράση της Καίτης Αργυροπούλου, συζύγου Έλληνα διπλωμάτη, που, όταν, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στην Ελλάδα, πετώντας πάνω από τον Υμηττό με μια Ντακότα (ελικοφόρο αεροπλάνο), είδε τη Μονή Καισαριανής κατεστραμμένη και τον Υμηττό γεμάτο πέτρες. Το έβαλε σκοπό της ζωής της να αναγεννήσει το βουνό. Το δάσος ανακηρύχθηκε «αισθητικό» και το 1946 ξεκίνησε η αναστήλωση του μοναστηριού και η αναδάσωση της γύρω περιοχής. «Η Αργυρόπουλου αναβίωσε τον ελαιώνα που υπήρχε από την εποχή που λειτουργούσε το μοναστήρι. Φύτεψε κυπαρίσσια και έκανε το δάσος μεικτό. Ήταν πολύ πετυχημένη η αναδάσωση και μέσα σε τρία χρόνια άρχισε να παίρνει τη σημερινή του μορφή» λέει ο κ. Πάγκας. «Δούλευαν πολύ σκληρά, μέσα στην παγωνιά και στο λιοπύρι. Η πρωτοβουλία ήταν αποκλειστικά της Αργυροπούλου και επειδή το κράτος δεν είχε πόρους, έγινε με την ταυτότητα της Φιλοδασικής Εταιρείας, παλιό σωματείο από 1899. Το δάσος παραχωρήθηκε στη Φιλοδασική Εταιρεία με την προϋπόθεση να το φροντίζει. Η Αργυροπούλου είχε βάλει επίτηδες μελίσσια στον Υμηττό για να φτιάχνει μέλι και να το πουλάει χρυσό στους πλούσιους των βορείων προαστίων. Διοργάνωνε και “tea party” για να μαζεύει χρήματα για την αναδάσωση».

Κατά τις δεκαετίες ’50-’60, το αναδασωμένο κομμάτι του Υμηττού έφτανε μέχρι το Χίλτον. Το 1968, την εποχή της δικτατορίας, αποφασίστηκε να χτιστεί η πανεπιστημιούπολη του πανεπιστημίου Αθηνών και ένα μεγάλο μέρος του δάσους απαλλοτριώθηκε. «Το 1968 γυριζόταν στον Υμηττό μια ταινία, “Η Κύπρος στις φλόγες”. Είχαν βάλει φωτιά στο δάσος και την άφησαν να εξελιχθεί για να την κινηματογραφήσουν. Κάηκε τότε ένα μεγάλο μέρος του δάσους. Το 1988 μια ακόμη μεγάλη φωτιά έκαψε σχεδόν όλη την αναδασωμένη περιοχή. Μια νέα αναδάσωση ξεκίνησε την ίδια χρονιά και ήταν από τις πιο πετυχημένες που έχουν γίνει ποτέ. Από τότε το δάσος πάει πολύ καλά.

Στον Υμηττό υπάρχουν 700 περίπου καταγεγραμμένα είδη φυτών από όλη την Ελλάδα και, εκτός από αυτά που μπορείς να βρεις άγρια στο δάσος, η Φιλοδασική Εταιρεία έχει δημιουργήσει φυτώριο και βοτανικό πάρκο ανοιχτά για το κοινό. Με ένα συμβολικό αντίτιμο μπορείς να πάρεις ό,τι αρωματικό μπορείς να φανταστείς από διάφορα μέρη της Ελλάδας. «Προτιμάμε τα ελληνικά φυτά γιατί είχε επικρατήσει η μανία με τα ξένα φυτά στους κήπους και στις αυλές − αυτά θέλουν περισσότερο νερό και περισσότερη φροντίδα. Εδώ είναι Μεσόγειος και θέλουμε ο επισκέπτης να παίρνει την ανάλογη αίσθηση. Με μια βόλτα στον Υμηττό μπορείς να πεις ότι περπάτησες τη μισή Ελλάδα. Έχουμε ελιές, ακόμη και αμπελώνα. Διαλέξαμε την ποικιλία Ασύρτικο, από τις πιο παλιές ποικιλίες που βγαίνει στη Σαντορίνη».

Foraging (συλλογή άγριας τροφής) στον Υμηττό

Στον Υμηττό, πέρα από το να απολαύσεις το τοπίο και την πλούσια βλάστηση, μπορείς να κόψεις πράγματα –με μέτρο πάντα– και να τα φας εκείνη τη στιγμή ή να τα πάρεις σπίτι σου για να τα χρησιμοποιήσεις στη μαγειρική. Τα αρωματικά φυτά φυτρώνουν άφθονα, ανάλογα με την εποχή, και μπορείς να πάρεις και από το φυτώριο, σε γλάστρες. Φυτρώνουν πολλά αγριόχορτα που, αν ξέρεις να τα διακρίνεις, μπορείς να φτιάξεις σαλάτες από αυτά, ακόμη και χορτόπιτες. Ο ελαιώνας είναι το μεγάλο καμάρι του Αισθητικού Δάσους της Καισαριανής. Δημιουργήθηκε με βάση τις χαλκογραφίες ενός Ρώσου ζωγράφου που ταξίδευε στην Ευρώπη και ζωγράφιζε μονές. Κάθε χρόνο, υπάλληλοι της Φιλοδασικής, παιδιά από σχολεία και υπάλληλοι των τραπεζών που είναι χορηγοί σε μια πανηγυρική εκδήλωση μαζεύουν ελιές από τις οποίες φτιάχνουν λάδι και το δίνουν σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Το λάδι που βγαίνει είναι εξαιρετικής ποιότητας. Έχει ροδιές, κουμαριές και χαρουπιές. Ο καρπός της γκορτσιάς (άγρια αχλαδιά) είναι λίγο πικρός και στυφός, αλλά πολύ νόστιμος και στον Υμηττό μπορείς να βρεις πολλές.

Η πανίδα του Υμηττού

Εκτός από τον σπάνιο νανοφυλλοσκόπο, στον Υμηττό υπάρχουν 104 είδη πτηνών από τα 444 που έχει συνολικά όλη η Ελλάδα. Τους αρέσει η ποικιλία των βιότοπων που έχει ο Υμηττός και το στοιχείο του νερού. Είναι παράδεισος για τους παρατηρητές πουλιών. Έχει αλεπούδες, σκαντζόχοιρους, ασβούς και πολλούς λαγούς, κυρίως προς τον Βύρωνα. Πολλά είδη ερπετών ζούνε στον Υμηττό, από χελώνες μέχρι σαύρες και οχιές. Έχει και ένα γαϊδουράκι σαράντα χρόνων, τον Βαγγέλη…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε αναλυτικά στη Lifo

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text][contentblock id=12 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]