Category: Ενημέρωση

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Για την θεραπεία των προσβολών με κρότωνες και ψύλλους στους σκύλους

Αυτό το κτηνιατρικό φαρμακευτικό προϊόν είναι ένα συστηματικό εντομοκτόνο και ακαρεοκτόνο που παρέχει:

• Άμεση και παραμένουσα θανατηφόρο δράση στους ψύλλους (Ctenocephalides felis) για 12 εβδομάδες.
• Άμεση και παραμένουσα θανατηφόρο δράση στους κρότωνες για 12 εβδομάδες για Ixodes ricinus, Dermacentor reticulatus και  D . variabilis.
• Άμεση και παραμένουσα θανατηφόρο δράση στους κρότωνες για 8 εβδομάδες για Rhipicephalus sanguineus.

Οι ψύλλοι και οι κρότωνες πρέπει να προσκολληθούν στον ξενιστή και να αρχίσουν να τρέφονται για  να εκτεθούν στο δραστικό συστατικό.  Η έναρξη της δράσης παρατηρείται εντός 8 ωρών από την προσκόλληση των ψύλλων (C. felis) και εντός 12 ωρών από την προσκόλληση των κροτώνων (I. ricinus). 

Το προϊόν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τμήμα θεραπευτικής στρατηγικής για τον έλεγχο της αλλεργικής από ψύλλους δερματίτιδας (ΑΨΔ).

Αντενδείξεις

Να μην χρησιμοποιείται σε περίπτωση υπερευαισθησίας στο δραστικό συστατικό ή σε κάποιο από τα έκδοχα.

Ειδικές προειδοποιήσεις για κάθε είδος ζώου

Τα παράσιτα για να εκτεθούν στη fluralaner πρέπει να αρχίσουν να τρέφονται πάνω στον ξενιστή, άρα δεν μπορεί να αποκλειστεί ο κίνδυνος μετάδοσης των ασθενειών που μεταδίδονται από παράσιτα.

Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη χρήση σε ζώα

Λόγω της έλλειψης δεδομένων, το κτηνιατρικό φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε σκύλους ηλικίας μικρότερης των 8 εβδομάδων και/ή σε σκύλους με σωματικό βάρος λιγότερο των 2 κιλών.

Το προϊόν δεν πρέπει να χορηγείται σε διαστήματα μικρότερα των 8 εβδομάδων γιατί δεν έχει εξεταστεί η ασφάλεια για μικρότερα διαστήματα. [/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε αναλυτικά

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]
Μια διαφορετική βράβευση έλαβε χώρα σε ακριτική μονάδα του Έβρου, με τον αρχηγό του ΓΕΣ να παρασημοφορεί ένα θηλυκό γερμανικό ποιμενικό για την προσφορά του στο στράτευμα.

Έναν από τα πιο πιστά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων παρασημοφόρησε για την «αφοσίωσή που επιδεικνύει στην εκπλήρωση του καθήκοντός του», ο Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής.

Για την ακρίβεια ο Αλκιβιάδης Στεφανής, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε μονάδες και φυλάκια του Έβρου, παρασημοφόρησε την θηλυκή σκυλίτσα, η οποία έχει «χαρίσει» 43 από τα κουταβάκια της στην υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, εξοικονομώντας με αυτόν τον τρόπο κονδύλια που ξεπερνούν τις 213.000 ευρώ το χρόνο.

Πρόκειται για ένα θηλυκό στρατιωτικό σκυλί αναπαραγωγής, ράτσας γερμανικού ποιμενικού, ενώ τα 43 κουταβάκια του διατελούν χρέη σκοπών και φυλάκων σε πολλές και διαφορετικές μονάδες σε ολόκληρη την επικράτεια.[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Πηγή: Gazzetta.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Το ότι ο σκύλος είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου το γνωρίζαμε, ωστόσο τα αποτελέσματα των ερευνών των Πανεπιστημίων Έμορι της Τζόρτζια και Έοτβος Λόραντ της Βουδαπέστης, δε θα μπορούσαν παρά να μας κάνουν να χαμογελάσουμε.

Πώς βλέπουν οι σκύλοι μας; Με τη χρήση μαγνητικών τομογραφιών, οι επιστήμονες κατάφεραν να μελετήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα των σκύλων στο άκουσμα διαφόρων ανθρώπινων και σκυλίσιων ήχων, όπως λόγου χάρη φωνές, γέλια, αναστεναγμούς, γρυλίσματα, κλάματα και λυγμούς, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως ο εγκέφαλος του σκύλου έχει εξειδικευμένες στην επεξεργασία της φωνής περιοχές ώστε να αισθάνεται τον άνθρωπο και τις αντιδράσεις του περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζώο.

Οι έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η μυρωδιά των ιδιοκτητών των σκύλων ενεργοποιεί τον κερκοφόρο πυρήνα του εγκεφάλου όπου βρίσκεται το «κέντρο επιβράβευσής» τους, προκαλώντας στο σκύλο αισθήματα ευφορίας κάθε φορά που ο άνθρωπος τον πλησιάζει για να του μιλήσει, να τον χαϊδέψει, να τον ταΐσει ή να παίξει μαζί του. Τονίζεται μάλιστα πως οι σκύλοι δίνουν προτεραιότητα στις ανθρώπινες μυρωδιές σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη ακόμα κι αν πρόκειται για τη μυρωδιά κάποιας λιχουδιάς.

Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα οικόσιτα ζώα, οι σκύλοι είναι το μοναδικό μη πρωτεύων θηλαστικό που κοιτά τον άνθρωπο κατάματα και δεν αποχωρεί από το πλευρό εκείνου που αισθάνεται ως αφεντικό του ακόμα και σε περιπτώσεις που αισθανθεί σοβαρό κίνδυνο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ερευνών, τα αισθήματα που τρέφει ο σκύλος για τον άνθρωπό του είναι όμοια με εκείνα του παιδιού προς τους γονείς του. Όταν το τετράποδο χαίρεται, τρέχει στην αγκαλιά του αφεντικού του, παίζει, κουνάει την ουρά του, γλύφει και χοροπηδά, ακριβώς όπως ένα παιδί γελάει και φιλά τους γονείς του.

Από την άλλη, όταν φοβάται ζητά προστασία στην αγκαλιά του αφεντικού του και κρύβεται κοντά με τον ίδιο τρόπο που το παιδί στην πρώτη δυσκολία βάζει τα κλάματα και αποζητά τα χάδια των γονιών του για να νιώσει ασφαλές και να ηρεμήσει.

Μήπως να το ξανασκεφτείς την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να αγνοήσεις και να παραμελήσεις το σκύλο σου;[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Πηγή: Animalplanet.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Τα πρώτα κατοικίδια ήταν οι σκύλοι: πριν από 14.200 χρόνια ένα κουταβάκι είχε βρει αγάπη και φροντίδα κοντά στους ανθρώπους.

Από την Παλαιολιθική Εποχή ή και ακόμη παλαιότερα είχαμε μια μοναδική σχέση μαζί τους, σύμφωνα με νέα μελέτη

Τελικά ο σκύλος είναι ο αρχαιότερος φίλος του ανθρώπου και αυτό προσυπογράφεται με τη «βούλα» των αρχαιολογικών ευρημάτων. Αν και η ακριβής στιγμή της εξημέρωσής του δεν είναι γνωστή – οι εκτιμήσεις αποκλίνουν σε ένα μεγάλο χρονικό φάσμα από τα 32.000 ως τα 15.000 χρόνια πριν – οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν στο ότι αυτός αποτέλεσε το πρώτο κατοικίδιο. Μια νέα μελέτη έρχεται να το επιβεβαιώσει, αναδεικνύοντας μάλιστα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι η σχέση μας μαζί του δεν είναι μόνο πολύ παλιά αλλά και ιδιαίτερη. Επανεξετάζοντας τα κατάλοιπα της αρχαιότερης ταφής σκύλων, υποστηρίζει ότι ήδη από την Παλαιολιθική Εποχή οι άνθρωποι όχι μόνο ζούσαν μαζί με τους σκύλους, αλλά τους περιέβαλλαν με φροντίδα και αγάπη ακόμη και όταν αυτοί δεν τους ήταν χρήσιμοι.

Η αρχαιότερη ταφή

Πριν από έναν αιώνα και κάτι, εργάτες που έσκαβαν σε ένα λατομείο στο Ομπερκάσελ της Βόννης ανακάλυψαν τυχαία έναν πανάρχαιο τάφο. Σε αυτόν ήταν θαμμένοι ένας άνδρας ηλικίας 40-50 ετών, μια γυναίκα 20-30 ετών και δύο σκύλοι: ο ένας ήταν μεγαλύτερος και ο άλλος μικρότερος και, από τον τρόπο που ήταν τοποθετημένοι πλάι στους ανθρώπους, ήταν σαφές ότι είχαν ταφεί ηθελημένα μαζί τους. Τα ευρήματα ραδιοχρονολογήθηκαν πρόσφατα στα 14.200 χρόνια πριν το σήμερα και, από την άποψη της «σκυλίσιας» ιστορίας, θεωρούνται από τα πλέον σημαντικά, καθώς αποτελούν την αρχαιότερη ταφή σκύλων που έχει ανακαλυφθεί ως τώρα.

Αναζητώντας περισσότερα στοιχεία σχετικά με τη συμβίωση των σκύλων με τους ανθρώπους, διεθνής ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον Φιλίπ Κρομπέ από το Πανεπιστήμιο της Γάνδης στο Βέλγιο αποφάσισε να προχωρήσει σε μια διεξοδικότερη μελέτη αυτών των σημαντικών ευρημάτων. Η νέα ανάλυση έδειξε ότι ο μικρότερος σκύλος, ο οποίος τη στιγμή του θανάτου του πρέπει να ήταν περίπου επτά μηνών (27-28 εβδομάδων), έπασχε από μια σοβαρή ιογενή λοίμωξη, η οποία είναι γνωστή ως νόσος Καρέ του σκύλου. Καθώς το γενετικό υλικό του ιού δεν έχει διασωθεί η διάγνωση δεν μπορεί να είναι ακριβής, όμως οι επιστήμονες εντόπισαν στα κατάλοιπα των δοντιών βλάβες οι οποίες είναι χαρακτηριστικές της νόσου.

Αγάπη και φροντίδα

Ο Λικ Γιάνσενς από τα πανεπιστήμια του Λέιντεν στην Ολλανδία, πρώτος συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Journal of Archaeological Science», εκτιμά ότι το κουτάβι προσβλήθηκε από τη λοίμωξη όταν ήταν τριών ως τεσσάρων μηνών και ότι είχε δύο ή και τρεις περιόδους σοβαρής έξαρσης της νόσου, οι οποίες διήρκεσαν τρεις ως τέσσερις εβδομάδες η καθεμία. Το γεγονός ότι το σκυλάκι έζησε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με μια τόσο σοβαρή ασθένεια κάνει τους επιστήμονες να θεωρούν ότι, αν και τους ήταν μάλλον βάρος παρά όφελος, οι άνθρωποι που το είχαν κοντά τους το φρόντισαν και δεν το άφησαν στην τύχη του…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Βήμα

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”20″][vc_column_text][/vc_column_text][vc_empty_space height=”20″][vc_column_text]

Χαρακτήρας

Στωικός, μεγαλόφρων, γενναίος, ευφυής, βαθύτατα αφοσιωμένος στους οικείους του, ήπιος, ευγενικά αποτραβηγμένος, σοβαρός, καλόγνωμος, χωρίς ίχνος κακίας ή αδικαιολόγητης επιθετικότητας, ισορροπημένος, άγρυπνος φρουρός και αδιάφθορος προστάτης της οικογένειας και του χώρου του, βαθυστόχαστος και γλυκός σκύλος. Συγχρόνως, αμείλικτος και ακατάβλητος σε κάθε απειλή.

Ιστορικό

Ένας αρχαιοπρεπής μολοσσοειδής τύπου μαστίφ σε εμφάνιση και χαρακτήρα, ένα πραγματικό ζωντανό κυνολογικό απολίθωμα, που ψήγματα των βημάτων του στην άμμο της ιστορίας βρίσκονται αρκετές χιλιετίες προ Χριστού. Διέσχισε τις ηπείρους και τους αιώνες σχεδόν απαράλλαχτος από την Σουμερία στην Ελλάδα και τη Ρώμη, πολεμώντας στο πλευρό του ανθρώπου, κυνηγώντας λιοντάρια, ελάφια, αρκούδες, λύκους και αγριόχοιρους, παλεύοντας στα αμφιθέατρα προς τέρψιν του όχλου, δεμένος με αλυσίδες έξω από φτωχόσπιτα και επαύλεις, χασαπόσκυλο, ταυρομάχος, μονομάχος, φόβητρο, σύμβολο κύρους και δύναμης, αλλά πάντοτε φίλος πιστός και έτοιμος να δώσει και τη ζωή του ακόμα. Μέχρι που μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε ο ηρωικός άθλος της αναστήλωσης αυτού του εθνικού Ιταλικού μνημείου που κράτησε τέσσερις δεκαετίες και έδωσε τελικά στον κόσμο το Μαστίνο από την αρχαία ελληνική πόλη, τη Νεάπολη (Νάπολη) σ` όλη του την πρότερη δόξα. Στο πρόσωπο του πολυ-πρωταθλητή Caligola di Ponzano, του «κύκνειου άσματος» του εκτροφέα (mastinaro) Mano Querci (που μαζί με τον Piero Scanziani εργάστηκαν ακούραστα για την αναβίωση της φυλής), ενός σκύλου που κατέκτησε την ανώτατη κυνολογική αναγνώριση- Καλύτερος Έκθεσης στο World Show της F.C.I.

Απαιτήσεις

Αν και το Μαστίνο μπορεί να ζήσει οπουδήποτε, αρκεί να είναι στο πλευρό του κυρίου του, σίγουρα χρειάζεται χώρο, χρόνο και γνώση. Η ανατροφή, διατροφή και αγωγή ενός κουταβιού ώστε να εξελιχθεί σε σωστό και ισορροπημένο, σωματικά και ψυχικά, ενήλικο Μαστίνο, χρειάζεται εξειδικευμένες γνώσεις και μπορεί να γίνει μόνο υπό την έμπειρη καθοδήγηση ενός «mastinaro» (λάτρη, γνώστη, εκτροφέα Mastini). Η μακροχρόνια φάση της ανάπτυξής του είναι εξαιρετικά κρίσιμη και ο ιδιαίτερος ψυχισμός του απαιτεί βαθιά κατανόηση και σεβασμό.

Υγεία

Εξαρτάται απόλυτα από την καταγωγή του, την ανατροφή και τη διατροφή του καθώς και την άσκηση. Άτομα αμφίβολης προέλευσης είναι βεβαρημένα με κληρονομικά προβλήματα και ελαττώματα χαρακτήρα που μπορεί να αποδεικτούν ανυπέρβλητα για το μέσο ιδιοκτήτη (καρδιοπάθειες, οφθαλμικές και σκελετικές παθήσεις, προβλήματα του πεπτικού και του ανοσοποιητικού, καρκίνοι). Η γενετική σύσταση της φυλής είναι πολύ μικρή (βασίστηκε σε -μόλις- 8 αρχικά δείγματα) και ανάλογες είναι και οι κληρονομικές ευαισθησίες της. Από την άλλη πλευρά, πολλά μαστίνο που προέρχονται από υγιείς γεννήτορες ζουν μέχρι τα βαθιά γεράματα χωρίς να χρειαστούν τον κτηνίατρο για τίποτε άλλο εκτός από εμβόλια. Το γήρας έρχεται νωρίς – γύρω στα 6-7 χρόνια- και το όριο ζωής είναι ανάλογα χαμηλό. Ο υποψήφιος αγοραστής πρέπει να ελέγξει εξονυχιστικά την αξιοπιστία της πηγής απ` όπου θα προμηθευτεί το κουτάβι του, να μάθει το ιστορικό των προγόνων και να αγοράσει υπό όρους.

Ιδανικές συμβιώσεις

Το θέμα δεν είναι σε ποιους ανθρώπους ταιριάζει το Μαστίνο, αλλά ποιοι άνθρωποι ταιριάζουν στο ίδιο και είναι ικανοί να του προσφέρουν όσα χρειάζεται. Παρότι αγαπά με βαθιά και ακλόνητη αφοσίωση όλα τα μέλη της οικογενείας του και μαθαίνει να καλοδέχεται όλους τους ευπρόσδεκτους επισκέπτες επίσης, συνήθως προσκολλάται με πάθος σ` ένα μόνο άτομο- εκείνο που θα κατακτήσει το σεβασμό του. Η περίφραξη της κατοικίας του θα πρέπει να είναι γερή και ασφαλής και όταν βγαίνει βόλτα, το περιλαίμιο και ο οδηγός ενός ενήλικου Μαστίνο πρέπει να είναι ιδιαίτερα ενισχυμένα.

Χαρακτηριστικά

Ογκώδης, επιβλητικός αρχέτυπος μαστίφ με εντυπωσιακό κεφάλι και κινήσεις μεγάλου αιλουροειδούς, ικανός για εκπληκτικά ευέλικτες επιταχύνσεις και εκτινάξεις για τον όγκο του. Είναι ένας σκύλος αυτοκρατορικής εμφάνισης, ρωμαλέος και αληθινά γενναίος, ευφυής, φιλήσυχος, εσωστρεφής και αξιοπρεπής. Μεγάλο μέγεθος, συμπαγής κατασκευή αλλά όχι χωρίς χάρη και γλυπτική αρμονία. Βαρύς βραχυκεφαλικός τύπος με κορμό μακρύτερο από το ύψος στα ακρώμια, με ισορροπημένη κατασκευή πρόσθιου και οπίσθιου συστήματος άκρων, βαθύ και φαρδύ θώρακα και ογκώδη οστά. Το δέρμα του είναι παχύ, άφθονο και χαλαρό, σχηματίζοντας πτυχώσεις, ιδιαίτερα στο κεφάλι και το λαιμό, που κατεβαίνουν μέχρι το στήθος. Βαρύ, τετραγωνισμένο κρανίο και ρύγχος με παράλληλους άξονες- το μήκος του ρύγχους είναι το ένα τρίτο του συνολικού μήκους κεφαλής. Έντονο στοπ, αυτιά συνήθως κομμένα πολύ κοντά, μάτια οβάλ με βαθιά, έντιμη, ανεξιχνίαστη έκφραση. Οι γωνιώσεις είναι ισόρροπες, η ράχη ευθύγραμμη και το κάτω περίγραμμα του σώματος σχεδόν οριζόντιο χωρίς ν` ανεβαίνει προς τα πάνω σχεδόν καθόλου. Η ουρά είναι χονδρή, πολύ δυνατή και κόβεται στα δύο τρίτα του μήκους της. Τα σκέλη είναι ίσια και χονδρά σαν κολώνες, τα πέλματα πολύ μεγάλα και οβάλ. Η κίνηση είναι χαρακτηριστική της φυλής- αργή, μεγαλειώδης, ελαστική, σαν της αρκούδας. Σε τροχασμό ο διασκελισμός είναι εκτεταμένος, καλύπτοντας πολύ έδαφος. Το Μαστίνο σπάνια καλπάζει. «Πιστός φίλος του κυρίου του, αδυσώπητος κέρβερος για τον εχθρό του» και «ήπιος, αλλά με κάτι αδάμαστο, αφοσιωμένος αλλά και απροσπέλαστος» είναι φράσεις που περιγράφουν την ασύγκριτη ιδιοσυγκρασία του Μαστίνο που τίποτα δεν μπορεί να εξερευνήσει το βάθος της ψυχής του απόλυτα γιατί κουβαλάει γενετική μνήμη αιώνων…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Κynology.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Χαρακτηριστικά

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”20″][vc_column_text][/vc_column_text][vc_empty_space height=”20″][vc_column_text]

Γενικά στοιχεία

Το Ακίτα είναι ένα δυνατό σκυλί με ισχυρό χαρακτήρα . Έχουν πολύ έντονο το στοιχείο της προστασίας του αφεντικού αλλά και του χώρου τους. Είναι πολύ ήσυχα σκυλιά με μεγάλο μέγεθος αλλά μπορούν να προκαλέσουν κάποιον με το παρουσιαστικό τους. Ξεφεύγουν αρκετά από τα πρότυπα που πολλοί έχουν στο μυαλό τους για έναν σκύλο σύντροφο. Το ένστικτο αυτό πιθανολογείται ότι βρίσκει τις ρίζες του στους προγόνους του οι οποίοι ήταν ή κυνηγοί ή φύλακες, δύο εν μέρει αντικρουόμενες ιδιότητες στις οποίες όμως ο σκύλος έπρεπε να πάρει αποφάσεις και να ενεργήσει. Το χαρακτηριστικό αυτό δίνει την εντύπωση πολλές φορές ότι ο ακίτα δεν σου δίνει σημασία , σαν να μην υπάρχεις. Για τον λόγο αυτό δεν ενδείκνυται σε ιδιοκτήτες που δεν μπορούν να διαθέσουν τον απαραίτητο χρόνο για να δημιουργήσουν μια δυνατή σχέση με τον σκύλο τους. Αν αυτή η σχέση δεν χτιστεί, τότε αυτός ο σκύλος θα καταλήξει ένας μόνιμος “αντιδραστικός έφηβος” με χαρακτηριστικά που ενδέχεται να αποβούν μοιραία. Είναι ιδιαίτερα έξυπνα αλλά σπάνια θα κάνουν κάτι για να σε ικανοποιήσουν, συνήθως θα το κάνουν γιατί τα ευχαριστεί ή γιατί ενισχύθηκε κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά. Χρειάζεται πολλή προσπάθεια και επιμονή για να πετύχεις τους στόχους σου με ένα ακίτα και να το κάνεις να σε εμπιστευτεί πραγματικά. Το ένστικτο του κυνηγού είναι ιδιαίτερα έντονο και πρέπει να το περιορίσουμε όσο είναι δυνατόν ώστε να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις. Για τον ίδιο λόγο ο ακίτα επιβάλλεται να κυκλοφορεί στη βόλτα του πάντα με λουρί.

Φροντίδα & Υγεία

Προβλήματα υγείας είναι: ο υπερθυρεοειδισμός, υποθυρεοειδισμός, και αλλεργικές παθήσεις στο δέρμα. Επίσης τα προβλήματα που μπορούν να παρουσιαστούν σε όλα τα μεγάλα σκυλιά, όπως στροφή στομάχου και δυσπλασία ισχίων και κλειδώσεων. Το τρίχωμα πρέπει να βουρτσίζεται το λιγότερο κάθε βδομάδα. Δεν χρειάζονται κούρεμα. Η αλλαγή τρίχας συμβαίνει δύο φορές το χρόνο και διαρκεί λίγες βδομάδες, στο συγκεκριμένο διάστημα θα βρίσκετε τρίχες παντού. Τα Ακίτα γενικά είναι καθαρά σκυλιά χωρίς οσμές.

Ιστορία

Το Akita Inu εμφανίστηκε στο νησί της Honshu στην Ιαπωνία. Η φυλή, που είναι το εθνικό σκυλί της Ιαπωνίας, έχει παραμείνει αμετάβλητη για αιώνες. Αρχικά, τα Ακίτα Inu είχαν εκτραφεί για να χρησιμεύσουν ως σκυλιά φρουράς, αλλά έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για διάφορους άλλους σκοπούς εργασίας. Έχουν εξαιρετικές ικανότητες κυνηγιού. Η Helen Keller έφερε το πρώτο Ακίτα στην Αμερική ως δώρο από την Ιαπωνία. Η Ιαπωνική ιστορία, τόσο η προφορική όσο και η γραπτή, περιγράφουν ως προγόνους του Ακίτα, το Matagi κυνηγετικό σκυλι με στόχο αγριογούρουνα αρκούδες και ελαφια, ένα από τα παλαιότερα των ιθαγενών σκύλων. O πρόγονος αυτός συνήθιζε να κρατάει το θήραμα υπό τον έλεγχο του εως ότου το σκοτώσει ο κυνηγός. Τα σημερινά Ακίτα εξελίχθηκαν κυρίως από την βόρεια περιοχή της νήσου Honshū που ανήκει στο νομό Akita, απ’ όπου πήραν και το όνομά τους. Η ράτσα αύτη έχει προκύψει επίσης από διασταυρώσεις με μεγαλύτερες ράτσες από την Ασία και την Ευρώπη, όπως το Αγγλικό Μαστίφ το Μεγάλο Δανό, τα Αγίου Βερνάρδου και το Τόσα Ίνου. Αυτές οι διασταυρώσεις είχαν στόχο να αναπτυχθεί ενα καινούργιο είδος μεγάλου σκύλου ώστε να χρησιμοποιηθει στις κυνομαχιες που ανθίζαν στην Odate τις αρχές του 20ου αι. Kατά τη διάρκεια του β’ παγκοσμίου πολέμου διαστραυρώθηκαν και με γερμανικούς ποιμενικούς…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Getpet.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Ο Σύλλογος Προστασίας Αδέσποτων Ζώων Ιωαννίνων μόλις έδωσε στην δημοσιότητα φωτογραφίες του σκύλου που οι φαντάροι πέταξαν από τον γκρεμό στην Κόνιτσα. Ο σκύλος είναι υγιέστατος. Ο σκύλος έχει ιδιοκτήτη. Είναι ο κύριος Γιώργος κυνηγός από την Θεσπρωτία, όπου επικοινώνησε με τον Σύλλογο Προστασίας Αδέσποτων Ζώων Ιωαννίνων κλαίγοντας όταν ξανά είδε την σκυλίτσα του στο βίντεο. Είναι 3 ετών και χάθηκε στη περιοχή Χιονάδες τον Αύγουστο. Την έψαχναν μέρες, αλλά δεν βρήκαν ίχνος της. Πίστεψαν πως την έπιασαν λύκοι. Την λένε Μούργα. Ο αδερφούλης της είναι στο σπίτι του κυρίου Γιώργου. Ο κύριος Γιώργος θα πάει στην περιοχή με εθελοντές να πάρει την Μούργα του πίσω στο σπίτι της. Η Αλεξάνδρα κόρη του κυρίου Γιώργου περιμένει πως και πως την Μούργα τους πίσω…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε περισσότερα στο Tilestwra.com

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Έχεις κι εσύ παρατηρήσει πως κάθε φορά που γυρνάς να κοιτάξεις τον σκύλο σου τον πετυχαίνεις να χαλαρώνει με κλειστά τα μάτια του; Ανήκεις κι εσύ στην κατηγορία εκείνων που έχουν βαρεθεί να ακούνε τα αγαπημένα τους τετράποδα να… ροχαλίζουν; Μην ανησυχείς, είναι απολύτως φυσιολογικό.

Γιατί μπορεί εμείς με ένα 8ωρο ύπνου να είμαστε θεωρητικά καλυμμένοι, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα σκυλάκια.

Τελικά πόσες ώρες την ημέρα κοιμάται ένας σκύλος;

Σίγουρα, πολλές περισσότερες από εμάς. Ένας μέσος ηλικιακά και μεγέθους σκύλος χρειάζεται 13 ώρες ύπνου την ημέρα, με τα κουτάβια να χρειάζονται ακόμα περισσότερες, ακριβώς όπως τα μωρά. Ωστόσο, ένας πολύ μεγαλόσωμος σκύλος μπορεί να κοιμηθεί ακόμα και 18 ώρες ημερησίως!

Σημαντικό ρόλο στο πόσες ώρες επιθυμεί ένας σκύλος να κοιμάται παίζει φυσικά και το περιβάλλον. Για παράδειγμα, ένας σκύλος που ζει μέσα στο σπίτι θα κοιμηθεί περισσότερο από έναν άλλον που ζει σε κάποιο αγρόκτημα, λόγω του ότι δεν θα βρεθεί κάτι να του αποσπάσει την προσοχή ή να τον ταράξει.

Επιπλέον, ο ύπνος εξαρτάται και από το αφεντικό του, καθώς ένας… υπναράς ιδιοκτήτης θα κάνει και τον σκύλο του ελαφρώς πιο τεμπέλη, καθώς τα ζώα έχουν την τάση να «μιμούνται» τους ανθρώπους τους. Από την άλλη, ένας πιο δραστήριος ιδιοκτήτης θα «ενεργοποιήσει» τον σκύλο του κάνοντας τον να περνά περισσότερες ώρες της ημέρας παίζοντας…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Lime+Life.com

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Φωτο: SOOC.

Δεν αρκεί η αστυνομία, τι να κάνουν οι φιλοζωικές, όταν δεν έχεις ούτε μυαλό, ούτε καρδιά, ούτε φιλότιμο.

Όλο το καλοκαίρι το φάγαμε με το φως του πίσω μπαλκονιού αναμμένο. Δεσποινίδα πολυάσχολη η «απέναντι» και «από κάτω» μας, πήρε σκύλο. Ένα κουτάβι γλύκα. Κάλεσε και φίλες, του ‘καναν και πάρτι, το κάτσιασαν από αγκαλιά σε αγκαλιά, βγάλανε και μπόλικες selfies στο μπαλκόνι και μετά –κανονικό ορφανό- το άφησε εκεί. Στην κούτα του. Αργότερα του πήρε κάτι πιο αξιοπρεπές για να κουρνιάζει, αλλά το μπαλκόνι – μπαλκόνι.

Το κλάμα του τα βράδια, αν είχες λίγο καρδιά, σ’ άφηνε άυπνο. Από το πρόγραμμα κλάματος, ήξερες αυτομάτως ότι η κυρά του δούλευε βράδυ. Από το πρόγραμμα που εκτοξευόταν η παντόφλα και οι φωνές της το πρωί, σιγουρευόσουν. Στην αρχή αφήναμε το φως αναμμένο. Σταματούσε το κλάμα και μετά από λίγο μάλλον κοιμόταν. Μεγαλώνοντας, σταματούσε μόλις άκουγε ομιλίες. Ή σιγοντάριζε με χαρούμενα γαβγίσματα και θορύβους που μαρτυρούσαν ότι έπαιζε. Μετακομίσαμε τις βραδιές μας στο πίσω μπαλκόνι.

Αν υπήρχε κέφι του διαβάζαμε με τη σειρά, ν’ ακούει φωνές τουλάχιστον. Το μωρό μεγάλωνε στο μπαλκόνι. Ανάμεσα σε αναποδογυρισμένα μπολ και τις ακαθαρσίες του δεξιά και αριστερά, έτσι, χωρίς άμμο, χωρίς τίποτα. Κάποτε κάποιος γείτονας έκανε παρατήρηση, στήθηκε καβγάς τρικούβερτος, ύβρεις, κατάρες κι αναθέματα σήκωσαν στο πόδι όλη τη γειτονιά. Όλοι θυμούνταν ότι ο σκύλος ενοχλεί σε ώρες κοινής ησυχίας -και όχι μόνο-, σχεδόν κανείς ότι από τη μοναξιά γινόταν θηρίο. Το φθινόπωρο η θιγμένη κυρά μετακόμισε. Κανείς δεν είδε να παίρνει το ζώο μαζί της, κανείς δεν το ξανάδε ποτέ γενικώς. Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Στην παλιά μου γειτονιά, ένας νεαρός απέκτησε ένα μπουλ μαστίφ. Και πάλι χάδια και φιλιά όσο ήταν μωρό και πάλι το ζωντανό να μεγαλώνει μόνο του, στο μπαλκόνι φυσικά. Και πάλι μόνο μπολ με φαγητό, νερό και οι ακαθαρσίες σκόρπιες. Όταν παραπονέθηκε η διαχειρίστρια ότι μύριζε μέχρι κάτω της είπε ότι κάθε βράδυ τα καθαρίζει με τη μάνικα. Επιδεικτικά και λίγο προειδοποιητικά, του ξέφυγε και λίγο νερό προς τα κάτω, πάνω στο τραπέζι της.

Τα βράδια κατέβαινε κορδωμένος με τον σκύλο για βόλτα. Η συμπεριφορά του ζώου είχε αλλάξει, σαν να ήταν επιθετικό, σαν τα παραγγέλματα να ήταν κάπως. Αλλά το μπαλκόνι, μπαλκόνι. Όταν τέλειωνε η βόλτα, ο σκύλαρος δεν γύριζε σπίτι – γύριζε στο μπαλκόνι, όλα κι όλα. Και μετά ήρθε όλη αυτή η υπέροχη σχολή της υιοθεσίας αδέσποτων. «Μην πάρεις φυλή, πάρε αδεσποτάκι». Ναι, φυσικά. Να το πάρεις, αλλά για να το βάλεις πού; Στο μπαλκόνι.

Όπως η γάτα άλλης γειτόνισσας. Την πήρανε, έπαιξε μαζί της η μικρή κόρη, η γάτα μεγάλωνε στο μπαλκόνι κι όταν η ιδιοκτήτρια έμεινε για δεύτερη φορά έγκυος, η γάτα επέστρεψε και πάλι στον δρόμο. Την κατέβασαν χωρίς ντροπή, με σιγουριά ότι κανείς δεν θα ασχοληθεί, ότι κανείς δεν θα ζητήσει τα ρέστα από την έγκυο. Η λογική του μπαλκονιού είναι ο δρόμος, βεβαίως. Και κάπως έτσι όλο αυτό έχει γίνει μάστιγα.

Πλέον στη γειτονιά –τι κι αν ο νόμος σκλήρυνε το 2016 για τα ζώα της βεράντας;- κάθε μπαλκόνι έχει και ένα σκύλο που βουλιάζει κάθε μέρα στη μοναξιά του. Που θα βροντάει τα παντζούρια με υπομονή και πίστη –που σου ματώνει την καρδιά (αν έχεις)- μήπως και τον βάλουν μέσα. Που θα σου πουν ότι είναι δουλειά της αστυνομίας να μαζέψει όλους αυτούς τους καλοπερασάκηδες ζωόφιλους και να κάνεις καταγγελία, αλλά αν το πάμε έτσι, ειλικρινά θα πρέπει να καταγγείλω δυο οικοδομικά τετράγωνα και καμιά 20αριά διαμερίσματα πολυκατοικιών.

Φυσικά έχεις και τον άλλο, τον πιο large και πονετικό γείτονα που σου λέει «εγώ τον έχω βγάλει στην ταράτσα στον τελευταίο όροφο. Είναι μεγάλο σκυλί, θέλει την άπλα του». Κι ακούς κάθε βράδυ την αλυσίδα να κοπανάει στις κεραίες της τηλεόρασης και στους ηλιακούς θερμοσίφωνες, που μέσα στο ημίφως, το μεγάλο σκυλί με την καμία άπλα, βλέπει σκιές και ακούει θορύβους και γαβγίζει κατάμονο και τρομαγμένο…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στη LIFO

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_raw_html]JTNDc3R5bGUlMjB0eXBlJTIwJTNEJTIwJTIydGV4dCUyRmNzcyUyMiUzRSUwQSUwQS5zaG93X3RpdGxlJTIwJTdCJTBBZGlzcGxheSUzQW5vbmUlM0IlMEElN0QlMEElMEElM0MlMkZzdHlsZSUzRQ==[/vc_raw_html][vc_column_text]

Χαρακτηριστικά

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”20″][vc_column_text][/vc_column_text][vc_empty_space height=”20″][vc_column_text]

Γενικά στοιχεία

Το Κανίς είναι ένα σκυλί με πολύ καλή και συμμετρική αναλογία και κάθετη ανάπτυξη. Είναι μια έξυπνη ράτσα, με φίλαθλη διάθεση και πολύ εύκολο να εκπαιδευτεί. Είναι ένα ευχάριστο, αγαθό και ζωηρό σκυλί, άριστο σαν οικογενειακό κατοικίδιο που προσαρμόζεται σε οποιαδήποτε κατάσταση και δοκιμάζει οτιδήποτε θελήσει ο ιδιοκτήτης του. Του αρέσει να είναι μέλος της οικογένειας και λατρεύει να πηγαίνει για κολύμπι στη θάλασσα ή τη λίμνη, για τρέξιμο στην εξοχή και γενικότερα μπορεί να βγάλει εις πέρας απαιτητικές δοκιμασίες. Είναι αρκετά ενεργητικός σκύλος και δεν του αρέσει να κάθεται. Μπορεί να είναι καλά με τον να τον βγάζετε μια φορά την ημέρα για βόλτα αλλά αν θέλετε να είναι πραγματικά ευτυχισμένος καλό θα ήταν να βάλετε στο πρόγραμμα σας και μερικές μεγαλύτερες εξορμήσεις. Γενικά είναι πολύ καλός χαρακτήρας και του αρέσει να τραβάει την προσοχή. Μπορεί να παιζει ατελείωτες ώρες και να γίνει ένα με τα παιδιά σας. Πραγματικά αγαπάει τα παιδιά και τα προτιμάει από τους μεγάλους. Επίσης καλό θα ήταν να κρατάτε συνέχεια το μυαλό και το σώμα του σκύλου αυτού σε εγρήγορση γιατί βαριέται έυκολα και δεν του αρέσει να κάνει τα ίδια πράγματα συνέχεια. Είναι ένας πάρα πολύ καλός σκύλος όχι μόνο για τις κυρίες αλλά για όλη την οικογένεια. Δώστε του πολύ λίγα και εκείνος σε αντάλλαγμα θα σας δώσει όσα μπορεί περισσότερα.

Φροντίδα & Υγεία

Είναι πολύ καλός σκύλος συντροφιάς, ζει σε διαμέρισμα και κοιμάται μέσα στο σπίτι. Δεν μαδάει, χρειάζεται επαγγελματική περιποίηση 2-3 φορές το χρόνο και για να μην μπερδεύεται το τρίχωμά του πολύ τακτικό βούρτσισμα. Χρειάζεται αρκετή ποσότητα τροφής και αρκετή άσκηση.

Ιστορία

Θεωρείται το “Εθνικό σκυλί της Γαλλίας” αλλά οι θεωρίες για την πραγματική καταγωγή του διίστανται, πάντως αυτό το σκυλί ήταν γνωστό στην Νότια και Κεντρική Ευρώπη από τον 16ο αιώνα. Αυτό το κομψό σκυλί σαλονιού, στην αρχή ήταν κυνηγόσκυλο και ειδικευόταν στο κυνήγι υδρόβιων καθώς επίσης και στο να βρίσκει την πανάκριβη τρούφα. Το κούρεμα που γίνεται στο Κανίς δεν είναι μόδα της εποχής μας, αλλά οι κυνηγοί υδρόβιων για να μην βαραίνει το σκυλί από το νερό, να είναι ευκίνητο και να μην κρυώνει, το κούρευαν αφήνοντας τρίχωμα στα σημεία που χρειαζόταν προστασία…[/vc_column_text][vc_empty_space][vc_column_text el_class=”MyButton”]

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Getpet.gr

[/vc_column_text][dt_gap height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” counters=”0″ counter_pos=”left” total_counter_pos=”left” sidebar_pos=”left” hide_names=”force”][vc_column_text css=”.vc_custom_1423821736105{margin-top: 20px !important;}”][contentblock id=13 img=gcb.png][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]