Author: Fixture Admin

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Μια τρυφερή ιστορία που μας φανερώνει για άλλη μία φορά το μεγαλείο της φύσης έρχεται στη δημοσιότητα από τη Νότια Αφρική, όπου ένας σκύλος έχει γίνει ο άγρυπνος φρουρός μίας μικρής αδύναμης καμηλοπάρδαλης.

Μια μικρή καμηλοπάρδαλη σε κωματώδη κατάσταση εγκαταλελειμμένη από τη μητέρα της αναρρώνει στο καταφύγιο άγριων ζώων Rhino στην επαρχία Λιμπόπο της Νότιας Αφρικής. Ήταν μόλις δύο ημερών όταν έφτασε στο καταφύγιο, σώθηκε όταν τον βρήκε ένας αγρότης.

Η υπεύθυνη του κέντρου Τζένι Βαν Χίρντεν χορήγησε στην μικρή καμηλοπάρδαλη ό,τι έπρεπε για να το δυναμώσει και τώρα αναρρώνει κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του φίλου και προστάτη, του Χάντερ, ενός… σκύλου!

Έχουν περάσει δύο εβδομάδες, και όπως όλα δείχνουν ο Jazz (έτσι είναι το όνομα της καμηλοπάρδαλης) θα φύγει από το κέντρο και θα επιστρέψει εκεί όπου ανήκει.[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_video link=”https://youtu.be/ad_x_Q-vmaI” el_class=”myBorder2″][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Πηγή: Euronews

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2020 και ώρα 19:30 στο βιβλιοπωλείο «Επί Λέξει» (Ακαδημίας 32), η Λύντια Τρίχα παρουσίασε το βιβλίο της «Το σκυλάκι σας θέλει ψυχίατρο». Παρούσα στην εκδήλωση ήταν και η σκυλίτσα της συγγραφέως, Άλεξ.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Λύντια Τρίχα είναι δικηγόρος και ιστορικός. Γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα, όπου και σπούδασε στη Νομική Σχολή. Από το 1987, που επεξεργάσθηκε το αρχείο του Χαριλάου Τρικούπη, ασχολείται συστηματικά με τη μελέτη της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών (2004) και της έχει απονεμηθεί το Κρατικό βραβείο βιογραφίας (2017).

Κατά την περίοδο 1988-1993 ασχολήθηκε ενεργά με τη διοίκηση και διεύθυνση του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α.), του οποίου υπήρξε γενική γραμματεύς και αντιπρόεδρος.

Σήμερα είναι αντιπρόεδρος του “Ιδρύματος Παιδείας και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, το οποίο έχει ιδρύσει με τον σύζυγό της Νίκο Τρίχα και το οποίο χορηγεί υποτροφίες σε μεταπτυχιακούς φοιτητές και ερευνητές.

Το βιβλίο της Δικηγορείν εν Αθήναις: Μια διαδρομή στον 19ο αιώνα (Σάκκουλας Αντ. Ν., 2003) βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 2004. Το βιβλίο της Χαρίλαος Τρικούπης. Ο πολιτικός του «Τις πταίει;» και του «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» (Πόλις 2016) έλαβε το Κρατικό βραβείο βιογραφίας το 2017.

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ποιοι είναι αυτοί οι επτά σκύλοι; Ο βιβλιοφάγος και σκανταλιάρης Ραξ, που τρώει την Κυρία με τις καμέλιες. Ο έξυπνος, δαγκωνιάρης, ακατανίκητος σαμουράι Shogun, που αδιαφορεί για τον κίνδυνο και ξαναπέφτει στον ασβέστη. Η σνομπ Blackie, που γίνεται χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Η λεπτεπίλεπτη και όμορφη Λώρα που αναρωτιέται με αγωνία τι σημαίνει «να ζευγαρώσετε». Ο αρχοντικός και ανήσυχος Λέων, που επιβάλλεται με το παράστημα και την καλή καρδιά του, αλλά όχι και με το μυαλό του. Η πονηρή και λαίμαργη Φοίβη, που καραδοκεί για να φάει το φαγητό των άλλων. Η σιωπηλή Φαίδρα, με τα εκφραστικά μάτια και το γυαλιστερό τρίχωμα, που φοβάται τις γάτες.

Και η νεαρή Άλεξ, ένα νεαρό ζωηρό πόιντερ, φτάνει από το πουθενά για να θεραπεύσει τη θλίψη από την απουσία του τελευταίου από τους επτά σκύλους. Κι είναι εκείνη που, ψάχνοντας κάτω από έπιπλα, πίσω από τις κουρτίνες, μέσα σε ντουλάπια και συρτάρια, βρίσκει τα κρυμμένα χειρόγραφα και αποφασίζει να τα δώσει στη δημοσιότητα…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Ο σκύλος, είτε μικρός, είτε μεγάλος, είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Για ένα παιδί η συνύπαρξη αλλά και η δημιουργία μιας αρμονικής σχέσης με ένα τετράποδο μπορεί να έχει εξαιρετικά οφέλη. Ο σκύλος είναι ένα κατοικίδιο που επηρεάζει θετικά τον ψυχισμό μας, ιδιαίτερα των παιδιών. Καλλιεργεί τη σωματική, ψυχική υγεία και ευεξία, τη συναισθηματική πληρότητα, τη συντροφικότητα, τη συνεργασία. Συμβάλλει στην υπευθυνότητα, αλλά και στην κοινωνικοποίηση των παιδιών.

Με υπεύθυνη εκπαίδευση και των δύο, τα σκυλιά μπορούν να είναι ασφαλείς, χρήσιμοι και πιστοί σύντροφοι των παιδιών σας. Για τη δημιουργία μιας αρμονικής σχέσης ο σκύλος θα πρέπει να μάθει να υπακούει στις εντολές και να συμπεριφέρεται σωστά απέναντι στα παιδιά. Τα παιδιά από την άλλη, θα πρέπει να μάθουν να συμπεριφέρονται και να προσεγγίζουν σωστά τα σκυλιά. Ποια είναι, όμως, τα πλεονεκτήματα που θα αποκτήσουν τα παιδιά μεγαλώνοντας με ένα σκύλο από τη δημιουργία μιας αρμονικής σχέσης;

Υπευθυνότητα

Με τη συμβίωση και τη δημιουργία μιας αρμονικής σχέσης με ένα κατοικίδιο είναι η ευκαιρία να μάθει το παιδί ένα πολύ σημαντικό μάθημα ζωής, την υπευθυνότητα. Η φροντίδα ενός ζωντανού οργανισμού διαφέρει εντελώς από την ευθύνη και την φροντίδα ενός υλικού πράγματος. Η βόλτα, το περπάτημα, το τάισμα, το νερό είναι καθήκοντα που μπορεί να κάνει και να αναλάβει το ίδιο το παιδί. Το παιδί διδάσκεται το πολύ σημαντικό μάθημα της υπευθυνότητας και υποχρέωσης απέναντι στο κατοικίδιο και τους γονείς.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με τα σκυλιά είναι υγιέστερα

Μελέτες έχουν δείξει ότι τα μωρά που έρχονται σε στενή επαφή με ένα κατοικίδιο ζώο αρρωσταίνουν λιγότερο στο πρώτο έτος ζωής τους. Είχαν καλύτερο ανοσοποιητικό σύστημα από εκείνα που δεν συμβίωναν με σκυλιά. Πιστεύεται ότι η συμβίωση με σκύλους μπορεί να ενισχύσει θετικά την ωρίμανση του ανοσοποιητικού συστήματος κατά τη βρεφική ηλικία. Σε περίπτωση που αυτά τα παιδιά αρρώσταιναν χρειάζονταν μικρότερη διάρκεια αντιβιοτικών.

Η μελέτη, επίσης, διαπιστώνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν και η ανάπτυξη μιας αρμονικής σχέσης με σκύλους αντιμετωπίζουν μειωμένο κίνδυνο αλλεργιών. Διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που έχουν προδιάθεση σε αναπνευστικές αλλεργίες ή άσθμα (λόγω γονέων) είναι λιγότερο πιθανό να αναπτύξουν παρόμοια θέματα, εάν έχουν ένα σκύλο στο σπίτι.

Καλύτερη συναισθηματική νοημοσύνη (EQ)

Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι ένα ακόμη αποτέλεσμα της αρμονικής σχέσης μεταξύ του παιδιού και του κατοικίδιου. Η φροντίδα για μια άλλη ζωή θα απαιτήσει από το παιδί να γίνει πιο συμπονετικό άτομο. Η κατοχή και η συμβίωση με κατοικίδια μπορεί να διδάξει τα παιδιά τη φροντίδα και την ενσυναίσθηση.  Συνιστά έναν τρόπο να κατανοήσουν τις ανάγκες τόσο των ίδιων όσο και των άλλων. Η φροντίδα ενός κατοικίδιου ζώου αναπτύσσει την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Η εκπλήρωση μικρών καθηκόντων (όπως η βόλτα ή το τάισμα) βοηθάει τα παιδιά να νιώθουν ικανά και να έχουν μια αίσθηση ολοκλήρωσης.

Περισσότερα παιχνίδια και άσκηση

Η φροντίδα ενός σκύλου ενθαρρύνει ένα πιο ενεργό τρόπο ζωής. Κατά μέσο όρο, τα παιδιά που έχουν σκύλο στο σπίτι ασκούνται 11 λεπτά περισσότερο ημερησίως από εκείνα που δεν έχουν. Υπολογίζοντας τα νούμερα συνολικά ασκούνται μέχρι και 5.5 ώρες το μήνα, 66 ώρες το χρόνο! Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι η ιδιοκτησία σκύλων μπορεί να είναι ένας βιώσιμος τρόπος για να καταπολεμηθεί η παιδική παχυσαρκία…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στo MAX MAG

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Του έβγαλαν φωτογραφίες και του έδωσαν κωδικό κρατουμένου. Αν και αθώος πέρασε όλη του τη ζωή στη φυλακή…

12 Αυγούστου 1924. Στην πολιτεία της Πενσυλβάνιας των ΗΠΑ ένα λαμπραντόρ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία της αγαπημένης γάτας του κυβερνήτη. Αυτή ήταν η είδηση που, συνοδευόμενη από τη φωτογραφία της σύλληψης, μεταδόθηκε από μέσα ενημέρωσης, όπως η Boston Daily Globe και οι New York Times.

Κυβερνήτης στην Πενσυλβάνια ήταν ο Γκιφόρντ Πιντσότ. Το 1924, ο ανιψιός του, εκτροφέας στο επάγγελμα, του χάρισε ένα κουτάβι. Ήταν ένα καθαρόαιμο μαύρο λαμπραντόρ που άκουγε στο όνομα Πεπ. Ωστόσο, όπως πολλά σκυλιά της ράτσας αυτής, ο Πεπ γρήγορα ανέπτυξε μία κακή συνήθεια. Δάγκωνε με μανία τα ακριβά έπιπλα της οικίας Πιντσότ και τα κατέστρεφε. Όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση δεν άργησε να τους εξοργίσει. Δεν ήθελαν, βέβαια, να παρατήσουν το σκυλί ή να του κάνουν ευθανασία. Έτσι, προσωρινά, αποφάσισαν να το κρατήσουν.

Η λύση δόθηκε μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι του κυβερνήτη στην πολιτεία του Μέιν. Εκεί ήρθε σε επαφή με μία πρωτοποριακή πρακτική που εφάρμοζαν στις τοπικές φυλακές. Χρησιμοποιούσαν τα σκυλιά ως μέρος μιας θεραπείας των κρατούμενων στα πλαίσια της επανένταξής τους στην κοινωνία. Το σκεπτικό τον ενθουσίασε. Μόλις επέστρεψε στην Πενσυλβάνια, πήγε αμέσως να μιλήσει με τον διευθυντή των Ανατολικών Πολιτειακών Φυλακών. Ύστερα από την κουβέντα τους, ο Πεπ δόθηκε ως δώρο στο σωφρονιστικό ίδρυμα για τον σκοπό που είχε στο μυαλό του ο Πιντσότ. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, βέβαια, είχαν στο νου τους κάτι τελείως διαφορετικό. Μόλις το σκυλί έφτασε, μάλλον εν είδει αστείου, το στήσανε ως κατηγορούμενο και τραβήξανε τις τυπικές φωτογραφίες. Μάλιστα, του έδωσαν και ειδικό κωδικό κράτησης «C-2559». Ο ειδικός κωδικός κράτησης του Πεπ ήταν «C-2559»/ YouTube Πολύ γρήγορα, η φωτογραφία διέρρευσε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Συνοδευόταν από την πληροφορία ότι το ζωντανό συνελήφθη επειδή σκότωσε τη γάτα της γυναίκας του κυβερνήτη.

Το θέμα πήρε τέτοιες διαστάσεις που η κυρία Πιντσότ χρειάστηκε να βγει δημόσια για να αποκαταστήσει τη φήμη του Πεπ. Ο σκύλος βρισκόταν εκεί ως «υπάλληλος», όχι ως κρατούμενος. Το 1924 δεν υπήρχαν social media αλλά και τότε τα fake news, διαδίδονταν με ευκολία και επιπολαιότητα. Η κοινή γνώμη δέχθηκε αυτή τη νέα εκδοχή. Ακόμα πιο θερμά δέχθηκαν τον Πεπ στο νέο του σπίτι. Το μαύρο λαμπραντόρ έγινε το αγαπημένο κατοικίδιο τόσο των φυλακισμένων όσο και των φρουρών. Τους κρατούσε συντροφιά, έπαιζε μαζί τους και επενέβαινε σε τυχόν καβγάδες και διενέξεις.

Λέγεται ότι το σκυλί πέρασε όλη του τη ζωή στις φυλακές. Όταν πια γέρασε και πέθανε από φυσικά αίτια, το έθαψαν στην αυλή του κτιρίου. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Πεπ στάθηκε ως αφορμή για μια ριζική αλλαγή στο σωφρονιστικό σύστημα των ΗΠΑ…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στη Μηχανή του Χρόνου

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]
Χιόνι, κρύο, βροχή με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Δύσκολες συνθήκες για όλους μας, πόσο μάλλον για τα αδέσποτα ζώα του Δήμου Αχαρνών. Τα αδέσποτα είναι εκτεθειμένα και απροστάτευτα σε αυτές τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Ο Δήμαρχος Αχαρνών Σπύρος Βρεττός και ο Αντιδήμαρχος Άγγελος Αραμπατζής σκέφτηκαν τα αδέσποτα ζωάκια και:

“Κατόπιν εντολής του δημάρχου Αχαρνών Σπύρου Βρεττού και του Αντιδημάρχου Άγγελου Αραμπατζή ..αλλά και της αγάπης μας για τα ζώα ..κόψαμε την άδεια μας για ταΐσουμε τους φίλους μας σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες…”

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Πηγή: Αχαρναϊκά Νέα

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Τα αδέσποτα ζωάκια είναι μια άσχημη πραγματικότητα στην Ελλάδα, αμέτρητα ζώα γεννιούνται και πεθαίνουν στους δρόμους καθημερινά.

Όμως δεν το βλέπουν όλοι έτσι και προσπαθούν να τα φροντίζουν και δεν είναι πρώτη φόρα που φτιάχνονται γατόσπιτα από λάστιχα στη Λήμνο, πέρυσι την αρχή την είχε κάνει ο φιλόζωος Στράτος Ροσβάνης .

Φέτος το συνέχισαν οι μαθητές του Γυμνασίου Μύρινας με την καθηγήτρια τους Μαίρη Γεροντάρα, η φιλοζωική με την Μαριαλένα,ο Αντιδήμαρχος κος Πόντικας Γιάννης,η Κοινότητα Μύρινας με την Πρόεδρο Βούλα Μοσχάκη ,εθελοντές (Κατσικας Γιάννης,Δημήτρης Αμπελώμος) και τα αφήσανε σε διάφορα μέρη της πόλης.

Όπως αναφέρει η Πρόεδρος της Κοινότητας Μύρινας κα Μοσχάκη: “Παρακαλούμε όσοι τα δείτε στις γειτονιές σας,φροντίστε να παραμείνουν εκεί,ακόμη κι αν δεν είστε φιλόζωοι!”

Μια όμορφη ιδέα που συνεχίζεται από παλιά λάστιχα αυτοκινήτου που συνήθως απλά τα πετάμε και μολύνουμε το περιβάλλον, τα έκαναν πανέμορφα καταφύγια για τις γάτες!!!

Μπράβο σε όλους!

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Πηγή: LimnosReport.gr

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Δολοφόνοι κατά συρροή (serial killers) και βιαστές ανθρωποκτόνοι, έχουν συχνότατα, αν όχι πάντα, ιστορικά γεμάτα από γεγονότα κακοποίησης ζώων

ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΠΕΤΡΑΤΟΥ, Καθηγητή Πυρηνικής Φυσικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Kεντ, Οχάιο, ΗΠΑ

Μια μέρα σταματήσαμε με την σύζυγό μου να χαζέψουμε τα κουτάβια που είχαν σε ένα κατάστημα για κατοικίδια στο γειτονικό μας εμπορικό κέντρο. Μπροστά μας, στην μέση τριών ορόφων με κλουβιά, υπήρχε ένα Σιαμάκι που έκλαιγε φοβισμένο ασταμάτητα. Η σύζυγος μού πρότεινε να ζητήσουμε να το πάρουμε λίγο αγκαλιά. Της είπα γιατί όχι, ξέροντας βέβαια ότι θα γυρνάγαμε πίσω σπίτι με το γατάκι. Τον βαφτίσαμε Πούκη. Στη φωτογραφία είναι περίπου ενός χρόνου. Ο Πούκης δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς εμάς. Στα συχνά ταξίδια που κάναμε λόγω της δουλειάς μας, τον παίρναμε μαζί στην καμπίνα του αεροπλάνου. Μόνο που οι άκαρδες αεροπορικές εταιρίες δεν του έδιναν μίλια και μας χρεώνανε υπερβολικά (εκτός από την Aegean). Όταν ερχόμασταν στην Ελλάδα τον φιλοξενούσαν μετά χαράς, πίσω στην Αμερική, αγαπημένοι συγγενείς ή φίλοι που τους έκανε ό,τι ήθελε. Αλλά όταν αρρώστησε από μια ανίατη ασθένεια και χρειαζόταν 2 ενέσεις την ημέρα τον παίρναμε πια μαζί μας και στην Ελλάδα.

Ένα καλοκαίρι, πριν λίγα χρόνια, έπρεπε να πάμε σε ένα Συνέδριο Φυσικής σε ένα νησί του Αιγαίου για να δώσουμε μια παρουσίαση. Έψαξα για ξενοδοχείο ή νοικιαζόμενο δωμάτιο σε συγκρότημα, που να δέχεται κατοικίδια. Με έκπληξη ανακάλυψα ότι δεν δεχόντουσαν κατοικίδια γιατί «το απαγορεύει ο νόμος», κάτι που δεν το πίστεψα. Μετά από 30 και βάλε τηλεφωνήματα, ένας ξενοδόχος μου λέει «Συγγνώμη, δεν δεχόμαστε κατοικίδια. Θα μου επιτρέψετε όμως να σας κάνω μια αδιάκριτη ερώτηση; Γιατί πρέπει να πάρετε τον γάτο μαζί σας;» Του απάντησα ότι ο γάτος είναι μέλος της οικογένειας και ταξιδεύει πάντα μαζί μας, αυτή τη φορά από την Αμερική. Και αμέσως τότε μου είπε, «Ήρθε ο γάτος από την Αμερική και θα αρνηθώ εγώ να τον δεχθώ στο ξενοδοχείο μου; Να τον φέρετε μαζί σας». Έτσι, λόγω του εξαιρετικού αυτού του ανθρώπου μπορέσαμε να πάμε στο Συνέδριο και δεν ακυρώσαμε τις παρουσιάσεις μας.

Τελικά ανακάλυψα ότι υπάρχει τέτοιος νόμος. Είναι ψηφισμένος από την φημισμένη Βουλή των Ελλήνων. Το ένα και μοναδικό σχετικό άρθρο ενός νόμου για ξενοδοχεία (23ζ/1652 του 1986) λέει ότι «Aπαγορεύεται η διατήρηση μέσα στο ξενοδοχείο κάθε είδους κατοικιδίων ζώων, εκτός αν διατίθεται στο ξενοδοχείο ειδικός για τούτο χώρος». Έτσι τα ξενοδοχεία δεν δέχονται κατοικίδια γιατί δεν έχουν τέτοιους «ειδικούς» χώρους. Ποιες είναι οι προδιαγραφές αυτών των χώρων, άντε ρώτα τους. Θα σου πουν ότι δεν θυμούνται γιατί μάλλον ήτανε μεσάνυχτα όταν ψήφισαν τον νόμο. Έτσι κι αλλιώς και ντάλα μεσημέρι να ήταν, τα μαύρα τους τα μεσάνυχτα τους θα είχανε νομοθετήσει τότε.

Θα μου πείτε ότι ο ξενοδόχος καταπάτησε τον νόμο. Όχι, καθόλου. Το δωμάτιο είχε όλες τις εγκαταστάσεις τις οποίες ο νόμος δεν περιέγραφε, αλλά απαιτούσε. Είχε χώρο κάτω δίπλα στο εντοιχισμένο ψυγείο για τα μπολάκια για την τροφή και το νερό του Πούκη. Το μπάνιο ήταν ευρύχωρο και χώραγε άνετα την σχετικά μεγάλη πλαστική τουαλέτα του Πούκη. Το δωμάτιο διέθετε και ένα έξτρα ντιβάνι με κάλυμμα, όπου πάνω βάλαμε μια βαμβακερή κουβερτούλα και το κάναμε κρεβάτι του Πούκη. Και είχε τουλάχιστον μια πόρτα με πόμολο όπου κρεμάσαμε ένα ονυχοδρόμιο (την γνωστή τάβλα τυλιγμένη με τριχιά) όπου έξυνε τα νύχια του ο Πούκης. Τέλος, το δωμάτιο είχε και μπαλκόνι με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Ο Πούκης πέταγε την σκούφια του για να την αράζει σε μπαλκόνια. Αισθανότανε σαν στο σπίτι του στο ξενοδοχείο του κ. Μάκη.

Και τώρα να σοβαρευτούμε. Το θέμα δεν είναι μόνο ότι για να βρεις στην Ελλάδα ξενοδοχείο που να δέχεται κατοικίδια πρέπει να είσαι πολύ τυχερός ή να έχεις μπάρμπα ξενοδόχο. Αυτό με τα ξενοδοχεία είναι ένα από τα συμπτώματα μιας πολύ σοβαρής αρρώστιας που είναι διαδεδομένη στη χώρα.

Το πιο σοβαρό σύμπτωμά της είναι η ανεξέλεγκτη και συχνότατη κακοποίηση ζώων. Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι η Ελλαδα είναι μια χώρα όπου περισσότερα κατοικίδια πεθαίνουν από φόλες παρά από φυσικό θάνατο. Γιατί, δυστυχώς, η Ελλάδα του Τσιτσιπά, είναι ταυτόχρονα και η πρωταθλήτρια της φόλας. Για παράδειγμα, δεκάδες σκυλιά βρέθηκαν δηλητηριασμένα από φόλες πριν 2 μήνες στις Σέρρες, και άλλα τόσα πριν 3 μήνες στην Φλώρινα. Πριν τρεις βδομάδες κάποιος δολοφόνησε ένα Χάσκυ στο Μεσολόγγι αφού πρώτα του έβγαλε τα μάτια, και πριν μια βδομάδα κάποιος πυροβόλησε και σκότωσε στον Παγασητικό μια φώκια Μονάχους-Μονάχους. Καθημερινά διαβάζει η ακούει κανείς στα ΜΜΕ ρεπορτάζ τρόμου για ζώα που βρίσκονται φρικτά βασανισμένα, ακρωτηριασμένα, η νεκρά μετά από μαρτυρικό θάνατο, ακόμα και από μικρά παιδιά.

Γράφτηκε πριν μερικές βδομάδες στον Τύπο ότι η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά κακοποίησης ζώων. Είναι αλήθεια, και δυστυχώς η κατάσταση χειροτερεύει. Η επίσημη στατιστική που ανακοινώθηκε πρόσφατα από την ΕΡΤ λέει ότι το ποσοστό κακοποίησης ζώων το 2018 στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 22%. Είναι επιτακτική ανάγκη, η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι φορείς να ασχοληθούν μαζί με ειδικούς επιστήμονες και φιλοζωικές οργανώσεις με αυτό το θέμα. Είναι ζήτημα ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας.

Η κακοποίηση ζώων πρέπει να αναδειχθεί ως ειδεχθές, ΙΔΙΩΝΥΜΟ κακούργημα εκ προμελέτης και να τιμωρείται ανάλογα. Η απονομή δικαιοσύνης στους παραβάτες πρέπει να είναι απόλυτη και ταχύτατη. Σημειωτέον ότι η υπάρχουσα νομοθεσία, περιέργως, δεν περιέχει την λέξη δολοφονία. Ο θάνατος κατοικίδιου ή άλλου ζώου από φόλα, πνιγμό, κρέμασμα, βασανιστήρια κτλ θεωρείται απλά ως «κακοποίηση» ή «βάναυση μεταχείριση» και όχι ως δολοφονία! Επίσης, η απόκρυψη από τις αρχές εγνωσμένης κακοποίησης ζώου πρέπει να θεωρείται ως υπόθαλψη κακουργήματος και να τιμωρείται και αυτή ανάλογα.

Και τώρα να έλθουμε στο πιο σημαντικό θέμα: Παιδιά και Ζώα. Μα τα παιδιά δεν βασανίζουν ζώα. Ναι, βεβαίως, εκτός από αυτά που πριν τρεις βδομάδες βασάνισαν σχεδόν μέχρι θανάτου μια τυφλή γατούλα στην Φολέγανδρο. Η γατούλα έζησε για να μας θυμίζει ότι το πρόβλημα της κακοποίησης των ζώων από παιδιά είναι υπαρκτό και καθόλου ασυνήθιστο. Αρκετές φορές έχει να κάνει με παιδιά που μεγαλώνουν σε «προβληματικές» οικογένειες (που υπάρχουν σε κάθε κοινωνία). Έχουν γίνει πολλές μελέτες πάνω στην κακοποίηση ζώων από παιδιά. Τα αποτελέσματα, που μπορεί να μην είναι γνωστά στο ευρύ κοινό, είναι σοκαριστικά. Πολλά παιδιά που κακοποιούν ζώα δεν σταματούν εκεί – αργότερα ως ενήλικες κακοποιούν και συνανθρώπους τους. Βίαιοι και επιθετικοί εγκληματίες ξεκίνησαν την καριέρα τους βασανίζοντας και σκοτώνοντας ζώα ως παιδιά. Δολοφόνοι κατά συρροή (serial killers), και βιαστές ανθρωποκτόνοι, έχουν συχνότατα, αν όχι πάντα, ιστορικά γεμάτα από γεγονότα κακοποίησης ζώων. Όπως είπε κάποτε ένας αξιωματικός του Αμερικάνικου FBI, αυτοί οι εγκληματίες είναι «τα παιδιά που δεν έμαθαν ποτέ ότι είναι κακό να βγάζεις το μάτι ενός ζώου».

Και μιας και είναι αρκετά πιθανό ένα παιδί να μην μάθει ποτέ στο σπίτι του ότι δεν πρέπει να κακοποιεί ζώα, είναι επιτακτικό και άκρως απαραίτητο να το μάθει στο σχολείο…[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][vc_column_text]

Διαβάστε όλο το άρθρο στη Ηuffington Post

[/vc_column_text][vc_empty_space height=”15″][easy-social-share buttons=”facebook,twitter,google,pinterest,linkedin” style=”icon”][vc_column_text]

[contentblock id=13 img=gcb.png]

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]